ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٧٣ - يك كتاب در يك مقاله
شاعران متعهد بوسيله اشعار خود ضمن اظهار ارادت به ساحت مقدس اهلبيت، عليهمالسلام، به تبيين اصل امامت و تشريح عملكرد و ويژگى برنامههاى تك تك ائمه اطهار، عليهمالسلام، مىپردازند نتيجه اين همه تلاش آنست كه اگر كسى بخواهد مجموعه اشعار موجود در يك زمينه خاص از معارف اسلامى و گردآورى نمايد بدون اغراق چندين ديوان مفصل مىشود. مؤلف «كتاب سيماى امام مهدىعليه السلام در آئينه شعر عربى» اين اثر را با هدف ارائه تصويرى هر چند ناچيز از شعر شاعرانى كه به زبان عربى عشق و علاقه خود را به حضرت امام زمان، عليهالسلام، ابراز نمودهاند در قالب چهار فصل تنظيم و ارائه كرده است.
فصل اول كه با عنوان نويد ولايت مهدى در انديشه بشرى مشخص شده است؛ به بشارتهاى كتب پيشينيان در خصوص امام زمان، عليهالسلام، و بررسى مساله مهدى موعود در كتب اهل سنت و نمونهاى از اشعار علما و شعراى اهل سنت نظير ابن ابى الحديد- محى الدين عربى و صدر الدين قونوى و ... اختصاص دارد.
در فصل دوم يعنى «طلوع خورشيد ولايت قبل از ولادت» به معرفى شعر شاعران و شخصيتهاى بزرگ اسلامى كه سالها قبل از ولادت مهدى موعود، عليهالسلام، مىزيستهاند پرداخته شده است. نمونهاى از اشعار منسوب به حضرت على، عليهالسلام، و امام صادق، عليهالسلام، و امام رضا، عليهالسلام، بهمراه شعر اعرانى چون كميتبن زيد اسدى- سيد حميرى- دعبل بن على خزاعى و ... در اين فصل آمده است.
در فصل سوم يعنى «تجلى خورشيد ولايتبعد از ولادت» گزيدهاى از اشعار شخصيتهايى چون: شيخ بهائى، بهاءالدين اربلى، سيدحيدر حلى، سيدجعفر حلى، كمپانى، كاشف الغطاء، سيدمحسن امين و ... بهمراه معرفى و نقد و بررسى چندين ارجوزه و قصيده مفصل به چشم مىخورد.
فصل چهارم كه آخرين فصل كتاب است تحت عنوان «درونمايههاى شعرى مهدوى» به بررسى مهمترين مضامين ارائه شده در اشعار نظير: فلسفه غيبت؛ فايده امام غائب؛ القاب و اسامى حضرت مهدى، عليهالسلام، و علائم ظهور و ... اختصاص دارد.
سخن آخر آنكه اين رساله كه پايان نامه دكترى مؤلف در رشته زبان و ادبيان عربى است تحت اشراف آقايان دكتر سيدعلى مدرس موسوى بهبهانى، دكتر سيد امير محمود انوار و دكتر ابراهيم ديباجى در سيصدوهشتاد و چهار صفحه تنظيم و با همكارى مركز مطالعات و تحقيقات صاحب الزمان، عليهالسلام، و واحد انتشارات مسجد مقدس جمكران به چاپ رسيدهاست.
پىنوشتها:
[١]. سوره شعراء (٢٦)، آيه ٢٢٤ تا پايان.