ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٢٢ - جمال شورجه (نويسنده و كارگردان)
سينما؛ انتظار، مهدويت
رسالتبوذرى
اشاره: هجدهمين جشنواره فيلم فجر در راه است. همين بهانهاى شد تا بخواهيم كه بدانيم چرا در فضاى سينماى ما عطر دل انگيز آن غايت هستى به مشام نمىرسد؟
يار غائب ما چون آب است و ما مورچگانى كه به قدر وسع خود از دريا بهره مىجوييم. حكايت آب در لانه مورچگان را حتما شنيدهايد!
سؤال ما هم اينچنين ولولهاى در ميان اهل هنر ايجاد كرد. عدهاى به قدر وسع خود پاسخمان را دادند، جمعى از جواب دادن طفره رفتند و گروهى هم حاضر به گفتگو نشدند.
آنچه از نظر گراميتان مىگذرد پاسخهايى استبه اين پرسش كه «جايگاه انتظار در آثار سينمايى ايران كجاست؟»
جمال شورجه (نويسنده و كارگردان):
انتظار نمايش آثار و علائم ظهور حضرت مهدى، عجلالله تعالىفرجه، در آثار سينمايى مستلزم اعتقاد و اهتمام سه قطب و محور تاثيرگذار زير در روند توليدات سينمايى و هدايت آن است:
١- سياستگذاران فرهنگى و هدايتگران كشتى سينما و فرهنگ.
٢- جريانها و نهادهاى سرمايهگذار در امر ساخت فيلم در بخش دولتى و خصوصى.
٣- سينماگران و نويسندگان سينمايى.
در سينماى دو دهه گذشته؛ يعنى دوران پس از پيروزى انقلاب اسلامى كه از سوى هيچ يك از سه ركن روشن كننده چراغ سينما حركت و اثرى در جهت اين امر؛ يعنى هدايت فكرى و فرهنگى جامعه بسوى باور عصر ظهور و موضوعاتى در خصوص حضرت بقيةالله الاعظم، عجلالله تعالىفرجه، نديديم. اساسا سينما و نهادهاى فرهنگى مرتبط با آن، اصل مسلم اديان الهى و دين مبين اسلام را كه همان معاد و اعتقاد به روز قيامت است فراموش كردهاند.
متاسفانه سياستگذارى و هدايت فكرى و فرهنگى جامعه در چند ساله اخير در حد صفر بوده و شايد سير نزولى و انحطاط پيموده است و اين ميوه درخت توسعه سياسى بوده كه بدون بستر سازى مناسب بعمد و يا بسهو در عرض يكى دو ساله اخير كاشته شده! و در اين ميان اسب چموش و وحشى سينما كه به تجربه تاريخ يكصد سالهاش ميل به نفس اماره دارد؛ يله و آزاد رها شده است. تهيه كنندگان و سرمايهگذاران دولتى و خصوصى نيز با توجه به گرايش و رويكرد اقتصادى حاكم بر جامعه و سرمايه و پول سالارى آن و با توجه به نفس حكومتها و جوامع سرمايه سالار و اقتصاد محور بدنبال كسب منافع و سود بيشتر بسوى سوژهها و موضوعات سطحى در قالبهاى كليشهاى و برانگيزاننده احساسات سطحى و غالبا نفسانى رفته تا هر چه بيشتر مخاطبان را پاى اثر خود براى كسب در آمد بيشتر بكشانند و اين سفره به ميمنتحضور تفكر تساهل و تسامح باز و گسترده شدهاست. در چنين اوضاع نابسامان و آشفته است كه عدهاى از روى غفلت و يا بعمد جرات پيدا مىكنند كه به واضحترين و آشكارترين مقدسات مليونها مردم شريف و متدين توهين كنند؛ چرا كه زمينه از سوى مسؤولان فرهنگى كشور فراهم شده است. با اين حساب و اوضاع و باچنين هدايت فرهنگى كه در راس امور فرهنگى و هنر داريم نبايد انتظار ترويج و تبليغ فرهنگ معنوى و مهدوى داشت.
در چنين آشفته بازار فرهنگى به نظر سادهانگارى است كه از سينما انتظار پرداختن به مقولاتى در خصوص حضرت مهدى، عليهالسلام، و شناساندن آن حضرت و آماده نمودن فكرى جامعه در جهت