ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٥٠ - تفاوت هاى مذهب سنّى و شيعه چيست؟
على (ع) را داشته باشد و با او بجنگد، منافق خواهد بود و در اين جهت فرقى بين صحابه و غير صحابه نيست.
بيان اين نكته هم در اينجا قابل توجّه است كه امروزه برخى از اهل سنّت، عدالت صحابه را قبول ندارند؛
٣. اختلاف اصلى ديگر در منابع استنباط احكام اسلامى است.
اهل سنّت در كنار كتاب و سنّت و اجماع، قياس، استحسان و اجتهاد صحابه و ... را نيز به عنوان يكى از منابع اصلى شناخت و تعيين احكام بر شمردهاند كه منظور از اجتهاد، عمل به رأى است. نزد شيعه و اهل بيت، قرآن و سنّت دو منبع اساسى براى احكام الهى است و قياس و عمل به رأى و اجتهاد جايگاهى ندارد. اهل بيت (ع) خود نيز حكمشان را مستند به قرآن و سنّت رسول الله (ص) مىكردند. به طور كلّى به اعتقاد شيعه اماميّه، هيچ كس جز نبى اكرم (ص) حقّ تشريع، تفسير و تبيين احكام الهى را ندارد. پيامبر اكرم (ص) از طريق اتّصال به منبع غيب، از احكام الهى مطّلع مىشدند و مأمور به تبليغ اين احكام بودند. پس از پيامبر اكرم (ص) طبق نصّ و تصريح ايشان، ائمه (ع) براى تبيين احكام الهى (و نه تشريع آن) منصوب شدهاند؛ از آن جمله است، حديث مورد اتّفاق جميع فرق مسلمان «انّى تارك فيكم الثّقلين كتاب الله و عترتى ما ان تمسكتم بها لن تضلوا ابدا؛ دو شىء گرانبها ميان شما باقى مىگذارم؛ كتاب خدا و اهل بيتم، مادامى كه به اين دو چنگ بزنيد، گمراه نخواهيد شد».
البتّه اختلافات ديگرى نيز در مسائل جزيى و امور عبادى وجود دارد، مانند نحوه وضو گرفتن، نحوه نماز خواندن كه همه به منابع كلامى و اعتقادى بر مىگردد كه توضيح داده شد.
البتّه شباهتهاى سنّى و شيعه زياد است كه در اصل اعتقاد به توحيد، نبوّت، معاد و نيز اعتقاد به قرآن، كعبه و فروع دين، مانند وجوب نماز، روزه، زكات و ... و نيز بسيارى از احكام و محرّمات، مانند حرمت قمار و شراب و دروغ و غيبت و ... وحدت نظر وجود دارد؛
٤. آنگونه كه اشاره شد، اهل سنّت چون به امامت و عصمت اعتقاد ندارند، در نتيجه، كلّيه مسائل اعتقادى و احكام و ساير آموزههاى