من ميوه قلب پيامبر (ص) و عضوى از اعضاى او و شاخه‌اى از شاخه‌هاى آن هستم. من دختر سدرة المنتهى هستم. من درختى هستم كه ميوه‌هايش خارج مى‌گردد؛ منظورم حسن (ع) و حسين (ع) است.»

در مورد ازدواج حضرت اميرالمؤمنين، على (ع) و حضرت فاطمه (س) «مَرَجَالْبَحْرَيْنِ يَلْتَقِيانِ» ٣٨ بايد گفت كه چون حضرت فاطمه زهرا (س) صاحب عصمت بود، كُفو او نيز بايد صاحب عصمت باشد و مرد غير معصوم را بر زن صاحبِ عصمت راهى نيست. در ازدواج آنها همانند ازدواج پيامبر (ص) و حضرت خديجه (س) آمده كه «درخت طوبا» از جانب خداوند دستور يافته كه دُرهاى خود را نثار بهشتيان كند. در اينجا بود كه پيك مخصوص، پيدايش حسن (ع) و حسين (ع) را در اثر اين ازدواج به پيامبر گرامى (ص) نويد مى‌دهد:

«سَيُولدُ مَنها وَلَدان سَيِّدا شِبابِ أهلِ الجنَّةِ و بِهِما تَزَيَّنَ اهلُ الجنّة؛ ٣٩

از آن ازدواج، دو سرور جوانان اهل بهشت متولّد خواهند شد كه به وسيله آن دو مولود، اهل بهشت تزيين مى‌شوند.»

صاحب «المناقب» در مورد درخت طوبا و ازدواج حضرت فاطمه (س) مى‌آورد:

«نَصَبَ الجليلُ لجبرئيل مِنبراً فى ظِلِّ طُوبى مِن مُتونِ زبرجدِ/ شَهِدَ الملائكةُ الكِرامُ وَ رَبُّهُم وَ كَفَى بِهِم وَ بِرَبِّهم مِن شُهَّدِ/ وَ تَنَاثَرَت طُوبى عليهم لؤلؤاً وَ زَمرُّداً مُتَتابِعَاً لَم يَعقِد/ وَ مَلاكُ فاطمةَ الذى ما مِثله فى متهم شَرَفٍ و لا فى منجِد؛ ٤٠

در بحث ازدواج حضرت اميرالمؤمنين، على (ع) و حضرت فاطمه (س) علاوه بر درخت طوبا، درخت سدر نيز مأمور نثار كردن دُرها و ياقوت‌هاى خود به ميمنت اين ازدواج شد.

عن جابرِ بنِ عبد الله، قال لمّا زوَّجَ رسول‌الله (ص) فاطمةَ (س) مِن على (ع) أتاهُ ناسٌ مِن قُريش فَقَالُوا إنَّكَ زَوَّجتَ علياً بمهرٍ خسيسٍ فَقالَ ما أَنا زَوَّجتُ علياً، وَ لكنَّ اللهَ- عَزَّوَجَلَّ- زَوَّجَهُ ...، أَوحى اللهُ إلى السِّدرةِ أن انثرى ما عَليك، وَ نَثَرت الدُرَّ و الجواهرَ و المَرجانَ ...؛ ٤١

از جابر بن عبدالله انصارى روايت شده است، هنگامى كه پيامبر (ص) حضرت فاطمه (س) را به ازدواج اميرالمؤمنين (ع) درآورد، گروهى از قريش نزد وى آمدند و گفتند: شما او را با مهر ناچيزى به ازدواج على (ع) درآورديد. پيامبر (ص) فرمودند: «من او را به ازدواج على (ع) درنياوردم؛ بلكه خداوند آن ازدواج را منعقد كرد و ... خداوند به سدرة المنتهى دستور داد تا آنچه كه دارد بر فاطمه (س) نثار كند. پس آن دُرّ و جواهر و مرجان خود را نثار نمود.»