مى‌آيند، تل‌ها از جاى خود به حركت درمى‌آيند[١] كوه‌ها پهن و گسترده مى‌گردند؛ كوه‌ها گداخته مى‌شود، مثل موم پيش آتش و مثل آب كه به نشيب ريخته شود،[٢] يهوه به يوئيل نبى مى‌گويد: آيات را از خون و آتش و ستون‌ها دور در آسمان و زمين ظاهر خواهيم ساخت آفتاب به تاريكى و ماه به خون مبدّل خواهند شد.[٣]

از حضور ايشان، زمين و آسمان‌ها مرتعش مى‌شود، آفتاب و ماه سياه مى‌شوند و ستارگان نور خويش را باز مى‌دارند[٤] در ادامه توصيف پايان جهان در متن مكاشفه مى‌خوانيم: ستارگان آسمان بر زمين فرو ريختند. مانند درخت انجيرى كه از باد سخت به حركت آمده، ميوه‌ها نارس خود را مى‌افشاند و آسمان چون طومارى پيچيده، از جا برده شود. انبيا در اين پيش‌گويى كه به دنبال اين فاجعه جهانى همه چيز نو مى‌شود و زمين نوين و آسمان‌هاى جديد پديد مى‌آيند، هم سخنند؛ چنان كه الو(Allo) خاطرنشان مى‌سازد، بازگشت به زندگى و آفرينش نوين است كه در انجيل متّى ياد شده است. يهوه بر زبان اشعيا نبى فرمود: اينك من آسمانى جديد و زمينى نو خواهم آفريد.

بدين گونه، مجموعه اين پديده‌ها از آمدن شكوهمند مسيح خبر مى‌دهد. مسيحيان، در انتظار آمدن شكوهمند پسر خدا، بازگشت مسيح و آمدن رجعتى هستند كه عيسى (ع) هنگامى كه نشانه‌هاى رستاخيز را توصيف مى‌فرمود، از آن خبر داد. وى مى‌افزايد: «آنگاه كه ولايت پسر انسان در آسمان پديدار گردد و پسر انسان را ببينيد كه بر ابرهاى آسمان با قوّت و جلال عظيم مى‌آيد،[٥] در عهد عتيق نيز بر انتظار مسيح نجات‌بخش متمركز است كه با حكومت خويش اميدهاى برگزيده را تحقّق خواهد بخشيد. خداوند مى‌گويد:

اينك آيا مى‌آيد كه شاخه عادل براى داوود برپا مى‌كنم و پادشاهى سلطنت نموده و به فطانت رفتار خواهد كرد و انصاف و عدل را در زمين مجرى خواهد داشت.[٦]

پى‌نوشت‌ها:

[١]. مضمون اين سخن در آيه ٣٤ سوره عبس آمده است.

[٢]. سوره بقره (٢)، آيه ٤.

[٣]. سوره زلزال (٩٩)، آيه ١.

[٤]. همان، آيه ٢.

[٥]. سوره الحاقه (٦٩)، آيه ٤.

[٦]. سوره تكوير (٨١)، آيه ٦.

[٧]. سوره كهف (١٨)، آيه ٤٧.

[٨]. سوره واقعه (٥٦)، آيه ٥.

[٩]. سوره مزمّل (٧٣)، آيه ١٤.

[١٠]. سوره بروج (٨٥)، آيه ٩.

[١١]. سوره طه (٢٠)، آيه ١٠٧.

[١٢]. سوره نبأ (٧٨)، آيه ٢٠.

[١٣]. سوره قيامت (٧٥)، آيه ٨.

[١٤]. سوره تكوير (٧١)، آيه ١.

[١٥]. همان، آيه ٢.

[١٦]. سوره انفطار (٨٢)، آيه ٢.

[١٧]. سوره قيامت (٧٥)، آيه ٩.

[١٨]. سوره طور (٥٢)، آيه ٩.

[١٩]. سوره الرّحمن (٥٥)، آيه ٣٧.

[٢٠]. سوره انبياء (٢١)، آيه ١٠٤.

[٢١]. سوره معارج (٧٠)، آيه ٨.

[٢٢]. سوره فرقان (٢٥)، آيه ٢٥.

[٢٣]. انجيل متّى، ٢٤: ٢٧.

[٢٤]. نامه اوّل پولس به قرنطيان، ٢٥: ١٥.

[٢٥]. سوره مزمّل (٧٣)، آيه ١٤.

[٢٦]. سوره دخان (٤٤)، آيه ١٠.

[٢٧]. انجيل متّى، ٢٤: ١٩.

[٢٨]. سوره واقعه (٥٦)، آيه ٤.

[٢٩]. سوره فرقان (٢٥)، آيه ٢٥.

[٣٠]. سفر خروج، ١٩: ١٦.

[٣١]. مكاشفه يوحنّا، ٦: ١٤.

[٣٢]. كتاب ارميا، ٤: ٢٤.

[٣٣]. كتاب ميكاه نبى، ١: ٤.

[٣٤]. كتاب يوئيل نبى، ٢: ٣٠- ٣١.

[٣٥]. همان، ١٠.

[٣٦]. انجيل متّى، ٢٤: ٣٠.

[٣٧]. كتاب ارمياى نبى، ٢٣: ٥.