از سوى ديگر، در تفاسير بسيارى از برخى حوادث اجتماعى و طبيعى كه پيش از وقوع قيامت رخ مى‌دهد و بعضى از آنها در قرآن آمده است، به عنوان حوادث آخرالزّمان ياد شده كه آن حوادث از نشانه‌هاى رستاخيز نيز هست. از آخرالزّمان و اوضاع آن در «انجيل قديم» هم موضوعاتى مطرح شده بود كه البتّه بين انجيل قديم با انجيلى كه هم اكنون هست، تفاوت بسيار است و خيلى از مطالبى كه در آن بوده، امروز وجود ندارد و كاملًا حذف شده است.

در ابتدا به نشانه‌هاى پايان جهان در قرآن مى‌پردازيم.

از قرآن استفاده مى‌شود كه در پايان اين جهان و با نفخ صور انقلاب عظيمى را در كائنات و آسمان و زمين رخ مى‌دهد. برپا شدن قيامت، مقارن با تحوّلات بزرگى در نظام اين جهان است؛ به گونه‌اى كه با برچيده شدن بساط اين عالم، عالم ديگرى برپا مى‌گردد. آنگاه همه انسان‌ها از آغاز تا پايان خلقت زنده مى‌گردند.

دگرگونى زمين، كوه‌ها، درياها

در زمين، زلزله عظيمى پديد مى‌آيد[١] و آنچه در درون زمين است، خارج مى‌شود.[٢] اجزاى زمين متلاشى مى‌گردد.[٣] درياها شكافته مى‌شوند.[٤] كوه‌ها به حركت درمى‌آيند[٥] و در هم كوبيده مى‌شوند[٦] و مانند توشه شن مى‌گردند.[٧] سپس به صورت پشم حلّاجى شده در آمده،[٨] آنگاه در فضا پراكنده مى‌شوند[٩] و از سلسله كوه‌هاى سر به آسمان كشيده، جز سرابى باقى نمى‌ماند.[١٠]

دگرگونى آسمان و ستارگان‌

ماه،[١١] خورشيد[١٢] و ستارگان عظيمى كه بعضى از آنها ميليون‌ها بار از خورشيد بزرگ‌تر و پر فروغ‌ترند تيره و خاموش مى‌شوند[١٣] و نظم حركت آنها به هم مى‌خورد.[١٤] خورشيد و ماه به هم مى‌پيوندند[١٥] آسمان كه مانند سقفى محفوظ و محكم اين جهان را احاطه كرده، متزلزل مى‌گردد[١٦] و مى‌شكافد و از هم مى‌درد[١٧] و طومار آن در هم مى‌پيچد.[١٨] روزى كه آسمان‌ها به مانند فلز گداخته شود[١٩] و فضاى جهان پر از ابر و دود مى‌شود. در چنين شرايطى، شيپور مرگ نواخته مى‌شود، همه موجودات زنده، مى‌ميرند و در جهان طبيعت، اثرى از حيات نمى‌ماند و وحشت و اضطراب بر تمام جان‌ها سايه مى‌افكند؛ پس از آن، جهان ديگرى كه جاودان و هميشگى است، برپا مى‌گردد. صحنه گيتى با نور خدا روشن مى‌شود و آنگاه شيپور حيات به صدا درمى‌آيد و همه انسان‌ها، بلكه همه حيوانات، در يك لحظه زنده مى‌شوند و سراسيمه و هراسان همانند ملخ‌ها و