ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ١٠٥ - اقسام ولايت
امانت را به آسمانها و زمين و كوهها عرضه كرديم، آنها نپذيرفتند و ترسيدند كه آن را حمل كنند؛ در حالى كه انسان اين امانت را پذيرفت كه او بسيار ستمكار و نادان است.»
هر يك از اين هفت آيه به نوعى، بيانگر ولايت حضرت صدّيقه زهرا (س) مىباشند.
درباره آيه اوّل كه به آيه تطهير معروف است، روايات متواترى در شأن نزول آن نقل مىكنند كه اين آيه در خانه امّ سلمه نازل شد، زمانى كه اهل بيت (پنج تن) (ع) در زير عبا قرار گرفته بودند و امّ سلمه نيز از آمدن در زير عبا نهى شد. غير از جماعتى از صحابه، قريب ٣٠٠ تن ديگر نيز اين روايت را به همين شكل نقل كردهاند كه نام آنها در كتاب «الغدير» آمده است.
اين آيه بيانگر عصمت اهل بيت (ع) و از جمله حضرت زهرا (س) مىباشد. عصمت از جمله شئون منصب ولايت است و غير از معصومان (ع) كسى را سراغ نداريم كه ولايت كبرا داشته باشد.[١]
آيه دوم به آيه مباهله معروف است. در ماجراى مباهله، حضرت زهرا (س) نيز شركت داشتند؛ زيرا «ابنائنا» در آيه، حسنين (ع) هستند و منظور از «انفسنا» پيامبر (ص) و حضرت على (ع) مىباشند و از حضرت زهرا (س)، كه بانوى معصوم مىباشد، با لفظ «نسائنا» تعبير شده است. چون امر مباهله يك امر عادّى نيست و تنها از افراد شايسته و مقدّس بر مىآيد، حضرت زهرا (س) يكى از شخصيّتهايى است كه مشمول آيه مىباشد و اين از مسلّمات است.[٢]
درباره آيه سوم، رواياتى نقل شدهاند كه نشان مىدهند، همان گونه كه رسول اكرم (ص) و حضرت على (ع) و امام حسن (ع) و امام حسين (ع) سبب خلقتند، حضرت زهرا (س) نيز يكى از اسباب آفرينش جهان است و معقول نيست كسى علّت خلقت باشد و ولايت نداشته باشد. در اين روايات، كلماتى را كه حضرت آدم (ع) از حق تعالى فرا گرفت و به وسيله آنها، توبهاش مورد قبول واقع شد، نامهاى مبارك اهل بيت (ع) مىباشند. در بخشى ديگر از روايات، خداوند در پاسخ حضرت آدم (ع) كه عرض كرد:
«آيا نزد تو مخلوقى محبوبتر از من هست؟» خداوند فرمود:
«بلى، مخلوقاتى از تو محبوبتر دارم كه اگر آنها نبودند، تو را نيز نمىآفريدم» و سپس نام اهل بيت و فرزندان ايشان (ع) برده مىشود.»[٣]