لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤٨٧ - باب ما جاء في من حج و لم يزر النبي صلى الله عليه و اله و في من مات بمكة او المدينة

شفاعت نيست و هر كه بعد از حج به زيارت من آيد شفاعت من از جهة او واجب مى‌شود، و كسى كه شفاعت من از جهة او واجب شود بهشت از جهة او واجب مى‌شود، و هر كه در يكى از اين دو حرم كه مكه است يا مدينه بميرد نامه عمل او را نخواهند گشود، و او را حساب نخواهند كرد و در زمره مهاجران محشور خواهد شد در روز قيامت او را حشر خواهند كرد با اصحاب بدر، و در كافى چنين است «و من مات مهاجرا إلى اللَّه حشر» يعنى هر كه هجرت كند از خانه خود از جهة رضاى الهى محشور خواهد شد با اصحاب بدر.

و در صحيح از ابن ابى نجران منقولست كه سؤال كردم از حضرت امام محمد تقى صلوات اللَّه عليه و از كسى كه بقصد زيارت نبى ٦ برود فرمودند كه بهشت او را واجب مى‌شود.

و كالصحيح منقولست كه حضرت سيد المرسلين ٦ فرمودند كه هر كه به زيارت من آيد من شفيع او خواهم بود و هر كه مرا زيارت كند در حيات يا بعد از موت روز قيامت در جوار من خواهد بود و هر كه زيارت كند قبر مرا بعد از موت چنان است كه در حال حيات هجرت كرده باشد بسوى من، و اگر نتوانيد آمد از دور سلام كنيد كه سلام شما بمن مى‌رسد.

و در صحيح از معاوية بن وهب منقولست كه حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه فرمودند كه به جانب قبر حضرت بايستيد و بر آن حضرت صلوات اللَّه عليه صلوات فرستيد اگر چه هر جا باشيد صلوات شما به آن حضرت مى‌رسد اما در اين موضع افضل است و احاديث فضل زيارت آن حضرت ٦ متواتر است خصوصا بعد از حج كه بلفظ جفا