لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٣٤ - باب ما يجب على من بدء بالسعي قبل الطواف أو طاف و اخر السعي

و منقولست به اسانيد صحيحه از رفاعه كه گفت سؤال كردم از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه از شخصى كه از طواف خانه فارغ شود و وقت عصر داخل شود آيا سعى مى‌كند پيش از نماز يا نماز مى‌كند پيش از سعى حضرت فرمودند كه باكى نيست كه طواف كند و بعد از آن سعى به جا آورد يعنى آن چه توهّم كرده كه مى‌بايد اتّصال طواف و سعى به مرتبه به جا آورده باشد كه نماز واجب در ميان در نتواند آمدن نه چنين است بلكه اگر در اثناى طواف و سعى باشد و وقت نماز داخل شود متوجه نماز شدن اولى است اگر همه از جهة تقيه باشد كه مى‌بايد آن را مقدم دارند، و كلينى همين حديث را ذكر كرده است در صحاح و در آخرش چنين-

لا بل يصلّي ثمّ يسعى‌

- و بنا بر اين احتياج نيست به تاويل و ظاهرا تصحيف شده است از قلم نساخ.

و كلينى در صحيح از معاوية بن عمار روايت كرده است و بى‌دغدغه كتاب معاويه نزد محمد بن يعقوب بوده است و طرق بسيار به او داشته است، ديگر كتاب ابن ابى عمير نزد او بوده است و طرق بسيار به او داشته است و از جهة تفنن طريق از همه طرق روايت مى‌كند و نمى‌دانست كه كار به اين جا خواهد رسيد كه بگويند ابراهيم بن هاشم را نمى‌شناسيم و سهل بن زياد ضعيف است و امثال اينها و اگر نه هميشه از جمعى روايت مى‌كرد كه شما به ايشان اعتقاد داشته باشيد.

غرض اينست كه متذكر شوى و مطلع شوى بر سخافت آراء جمعى كه خبر از جائى ندارند، أولا هرگز ديدى كه شيخ طوسى تا علامه رحمهم اللَّه تعالى گفته باشند كه اين حديث ضعيف است از جهة اين جماعت چون معلوم بوده است كتب كه از آن جماعت است مثلا الحال هرگز