لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٦٩٠ - زيارة جامعة لجميع الائمة صلوات الله عليهم

فرموده است و مخالفت ايشان را مخالفت خود فرموده است و سلام الهى بر حجتهاى الهى باد بر اهل دنيا، و روز قيامت و در داخل شدن در بهشت در ابتداى آن، و رحمت الهى و بركات الهى بر ايشان باد. و حجت در لغت بمعنى غلبه است و نبى و امام را حجت مى‌گويند چون بحسب معنى ايشان غالبند به براهين قاطعه و معجزات باهره و اخلاق حسنه كامله و علوم لدنيه و عقول ربانيه، و به سبب غالبيت در مراتب كمالات:

ايشان را حجت مى‌نامند مجازا، يا آن كه حجت ايشان بر خلايق تمامست يا حجت الهى بر خلق تمام مى‌شود به نصب معصوم و اگر نصب نفرمايد ايشان را، بر خدا حجت خواهد بود كه‌ «لَوْ لا أَرْسَلْتَ إِلَيْنا رَسُولًا»* چرا پيغمبرى نفرستادى تا ما متابعت مى‌كرديم آيات ترا، و ديگر مى‌فرمايد كه ما پيغمبران فرستاديم تا آن كه مردمان را بر حق سبحانه و تعالى حجتى نباشد، و بر اهل دنيا حجت ايشان تمامست و بر اهل آخرت آخر و اولى.

و آخرت آخر: روز قيامت است، و آخرت اولى قبر است چنانكه در حديث است كه هر كه مرد قيامت او قيام شد و ايشان حجتند در قبر و قيامت يعنى شناختن و امام دانستن ايشان سبب نجاتست در قبر و قيامت يا در قيامت و دخول بهشت چون احاديث بسيار وارد شده است از حضرت سيد المرسلين و ائمه طاهرين صلوات اللَّه عليهم كه ولايت حضرات ائمه معصومين سبب نجاتست از عذاب قبر و عذاب قيامت و عذاب جهنم، و محتمل است كه يكى از اين دو عبارت سهوا از نساخ زياده شده باشد يا آن كه حجّت در دنيا بمعنى اتمام حجّت باشد از معصوم بر خلايق و در آخرت حجّت بنده باشد در نجات از عذاب قبر و قيامت و جهنم‌

(السّلام على محالّ معرفة اللَّه و مساكن بركة اللَّه و معادن حكمة اللَّه‌