لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٥٨٥ - زيارة قبر امير المؤمنين صلوات الله عليه

صاحب الامر و ظهور معجزات باهره بر دست او و نزول عيسى از آسمان و متابعت او صاحب الامر را و در عقب او نماز كند، و اعظم معجزات رجعت مؤمنان بسيار صالح باشد و كافران اين امت از ائمه جور و معاونان ايشان بر ظلم و كفر كه در آيه دويم مذكور است بيرون آوريم از جهة ايشان جاندارى را از زمين كه با ايشان سخن كند، يا مجروح سازد به عصاى موسى و خاتم سليمان روهاى ايشان را به آن كه عصا بر روى ايشان زند و خاتم بر پيشانى ايشان مهر كند، و بر پيشانى مؤمنان صالح نوشته شود كه مؤمن است حقا و بر كافران نوشته شود بر پيشانى ايشان كه كافر است حقا، چون آيات و معجزات ائمه هدى را ديدند و ايمان نياوردند به سبب اين راه توبه مسدود شود بر ايشان و روزى باشد كه ما حشر كنيم از هر امتى طايفه را از كسانى كه تكذيب مى‌كنند آيات ما را كه ائمه هدى‌اند و همه را جمع كنند و ايشان را كشند و زنده كنند تا تشفى دلهاى مؤمنان زنده و مرده بشود و روايات در تفسير «دابّة الارض» بسيار وارد شده است از طرق شيعه كه دلالت مى‌كنند بر آن كه مراد از دابه حضرت امير المؤمنين است صلوات اللَّه عليه.

از آن جمله به اسانيد حسنه كالصحيحه منقولست از ابو بصير از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه كه حضرت سيد المرسلين ٦ به حضرت امير المؤمنين صلوات اللَّه عليه رسيدند و آن حضرت ريگى چند را جمع كرده بودند و رو بر آن گذاشته بخواب رفته بودند پس حضرت پائى بر حضرت زدند و فرمودند كه برخيز اى دابه پس يكى از صحابه گفت يا رسول اللَّه آيا ما يكديگر را باين نام مى‌توانيم خواند؟ چون بحسب لغت بمعنى جنبنده است حضرت فرمودند كه نه بلكه اين اسم مخصوص على است و على است آن دابة الارضى كه حق سبحانه و تعالى در قرآن مجيد ياد