لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ١٦٢ - باب العمرة فى اشهر الحج

جرح او كرده است و صدوق او را صدوق مى‌داند بنا بر اينست كه احاديث بسيار از او روايت كرده است اگر چه مضمون اين حديث متواتر است اگر در طريقش ضعفى باشد ضرر ندارد كه آن حضرت صلوات اللَّه عليه فرمودند كه عمره را حق سبحانه و تعالى در قرآن مجيد واجب گردانيده است عمره را مثل حج فرموده است كه‌ «وَ أَتِمُّوا الْحَجَّ وَ الْعُمْرَةَ لِلَّهِ» به سه معنى كه هر سه مراد است يعنى حج و عمره را تمام كنيد اگر شروع در آن كرده باشيد يا حج و عمره را تماما واقع سازيد با آداب و شرايط، و يا هر دو را خالصا للّه به جا آوريد، و ظاهرا مراد الهى اعم است از عمره مفرده و عمره تمتّع و ظاهر اين خبر آنست كه مراد از اين آيه عمره مفرده است به قرينه تقديم حج اگر چه و او دلالت بر ترتيب ندارد و ليكن احاديث صحيحه بلكه متواتره وارد شده است كه ابتدا كنيد به آن چه حق سبحانه و تعالى به آن ابتدا فرموده‌اند پس حضرت فرمودند كه هر گاه بنده حج تمتّع به جا آورد عمره آن بدل از عمره مفرده است يا آن كه چون حق سبحانه و تعالى عمره را واجب گردانيده است پس كسى كه عمره تمتّع به جا آورد عمره واجب خود را به جا آورده است و در اين خلافى نيست كه عمره واجبست مثل حج و هر گاه عمره تمتع را به جا آورند عمره واجب را به جا آورده خواهد بود.

و منقولست در صحيح از عمر بن اذينه كه گفت سؤال كردم از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه از تفسير آيه كريمه‌ وَ لِلَّهِ عَلَى النَّاسِ حِجُّ الْبَيْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَيْهِ سَبِيلًا و عرض نمودم كه مراد از آيه حج است نه عمره چون بلفظ حج وارد شده است يعنى آيا چنين است يا نه حضرت فرمودند كه نه بلكه مراد از حج قصد زيارتست بحج و عمره هر دو و چون حق سبحانه و تعالى در آيه‌ وَ أَتِمُّوا الْحَجَّ وَ الْعُمْرَةَ لِلَّهِ‌ تصريح بهر دو فرموده است پس هر جا كه مطلق واقع سازد هر دو مراد خواهد بود، و كلينى همين حديث را در حسن كالصحيح روايت كرده است، و بعد از آن نقل‌