هستم.فرمودند : طبل برای چه می‌زنی ؟ گفت: هر وقت بر روی کره‌ی خاکی یک شیخ و طلبه سفره‌ ای بگشاید و به کسی لقمه نانی بدهد، من در این جا یک طبل می‌زنم، طبل شادی و خبر دادن به همه‌ی عالم! که معجزه‌یی رخ داده است! حضرت فرمودند : خوب کارت زیاد است یا کم ؟ عرض کرد : هشتاد هزار سال است که طبلی نزده‌ام . . . یعنی هشتاد هزار سال می‌گذشت که یک طلبه در روی زمین مهمانی نداده بود(سعید وزیری، منوچهر، جستجو در گذشته، ص ١٥٨ به بعد؛ و نک : امین، سیّدحسین، حافظ، بدیع الزمان فروزانفر، ش ٤، ص١٠).

در اینجا شایسته است که پیرامون زندگانی استاد فروزانفر تلخیصی از مقاله آقای دامغانی که در ماهنامه کلک در سال ١٣٧٥ به چاپ رسیده، با اندکی تغییرات بیاوریم، ایشان می گوید : آنچه از سوابق تحصیلی مرحوم فروزانفر میدانم این است که او مقدّمات را در همان بشرویه، نزد پدر و برادر بزرگتر خود مرحوم ناصر قدسی آموخته و بقرار فرموده خود پیش تر قرآن مجید را در طفولیت از بر کرده بود و ظاهراً در حدود شانزده هفده سالگی در حالی که معمّم بوده به مشهد مشرف میشود و در حلقه درس ادیب نیشابوری بزرگ حضور می‌یابد.

به موازات حضور در درس ادیب، از دروس مدرّسین عالی مقام سطح آن ایّام مشهد مانند مرحوم سیّد محمد باقر رضوی ( والد ماجد سیّد محمد تقی مدرّس رضوی ) و سیّد مهدی شهرستانی وآخوند ملاعبدالرحمن مدرس و شاید مرحوم حاج سیّد عباس شاهرودی رضوان الله علیهم مستفیض می‌شده و گویا خدمت مرحوم آیت الله حاج سیّد محمد عصّار طهرانی(متوفی محرم ١٣٥٦ در مشهد مقدس) والد معظّم مرحوم آیت الله آقای سیّد محمد کاظم عصّار قدس سرهما نیز تلمذی داشته است.

اعطای لقب بدیع الزمان را به او، برخی به ادیب نیشابوری و برخی به قوام السلطنه والی وقت خراسان نسبت می دهند.

دکتر محمد اسحاق، آمدن فروزانفر را به تهران در سال ١٣٤٢ق (١٣٠٢ ش) ثبت کرده و نوشته است: در خدمت اساتید بزرگواری مانند شیخ حسین نجم آبادی و میرزا طاهر تنکابنی،آقا سیّد کاظم عصّار و . . . به پایان رسانده است، من بنده نمی‌دانم میزان تحصیلات فروزانفر در خدمت این بزرگان تا چه حدّ بوده است، اما خود آن مرحوم یک