سپاهیان شاه تهماسب، بغداد را محاصره کردند، سرانجام عصیان ذوالفقار خان که تا حدود زیادی نشأت گرفته از خلاء قدرت در مناطق غربی کشور و اشتغال شاه طهماسب به مساَله ازبکان بود بدین گونه خاتمه یافت.[١]

روند نافرمانی و ایجاد مزاحمت از سوی حاکمان الوس، کلهر و خود افراد این ایل در دوره‌ی شاه تهماسب همچنان ادامه داشت.

در راستای تأدیب این ایل بود که شاه طهماسب در سال ٩٥٠ق، سپاهی به فرماندهی شاه سلطان و عبدالله خان اتاجلو بر سر آنها فرستاد که این ایل را غارت کردند و عده‌ی زیادی از آنها را به قتل رساندند.[٢]

سیری در تحولات سیاسی منطقه کرمانشاه و ایل کلهر در عصر تهماسب، بیانگر آن است که این ایل در طول این ٥٠ سال به دلیل اشتغال تهماسب به مسأله ازبکان و عثمانی ها، همواره سرستیز و مخالفت با شاهنشاه ایران نشان دادند و درد سرهایی برای او ایجاد نموده‌اند.

منازعات جانشینی بعد از مرگ شاه طهماسب گر چه عاقبت با جلوس اسماعیل دوم به سریر سلطنت پایان یافت، به همراه قتل عام و کشتارهای خونین شاه اسماعیل از شاهزادگان و بنی اعمام خود سبب شد تا سر جنبانان محلی در مناطق مختلف،کوسِ مخالفت با دولت مرکزی بنوازند.

[١]. ترکمان، اسکندر بیگ، تاریخ عالم آرای عباسی، ص١٥٤؛ حسینی استرآبادی، سیّدحسن بن مرتضی، از شیخ صفی تا شاه صفی، ص٥٢.

[٢]. تتوی، قاضی احمد، تاریخ الفی، ص٥١٦.