وی در طی ایامی که حکومت کرمانشاهان را در دست داشت، شایستگی‌های خود را به ظهور رسانید. او در طی ایام مذکور دست به عمران و آبادانی کرمانشاه گشود (سلطانی، محمدعلی، کرمانشاهان باستان از آغاز تا آخر سده سیزدهم ق، ص١٢).

هم چنین در آن ایام واسطه بین مخالفان منوچهر خان حاکم لرستان و شاه شد، عرایض آن‌ها را به عرض شاه رسانید (وحید قزوینی، همان).

شیخ علی خان هم چنین در سال ١٠٦٣ ق که حاکم کرمانشاه بود، سلمان خان حاکم کردستان را که در این سال مصمم به پناه جستن به خاک عثمانی بود گرفتار کرد و او را نزد شاه عباس دوم فرستاد (اعتمادالسلطنه، محمدحسن خان، مطلع الشمس، ج٥، ص٦٢٢). که این امر حاکی از وفاداری شیخ علی خان به خاندان صفوی بود. شیخ علی خان به سال ١٠٦٦ ق به حکومت سنقر و دینور تعیین گردید (وحید قزوینی، همان، ص ٢٢٧).

او در سال ١٦٦٦م/١٠٧٧ق از زنگنه به اصفهان فراخوانده شد و به عنوان سردار به منظور جلوگیری از حملات ازبک‌ها به نواحی شمال خراسان فرستاده شد.

با مطالعه منابع می‌بینیم که شیخ علی خان در امور نظامی فرمانده ای برجسته بود و بارها این امر را به ثبوت رسانده بود. شاردن از شیخ علی خان به عنوان فرمانده نظامی برجسته که سابقه سی ساله در این کار داشته یاد می‌کند (ژ،شاردن،سیاحتنامه،ج ٨،ص١٥٨).

حیات سیاسی شیخ علی خان بعد از مرگ عباس دوم و جلوس صفی دوم، نه تنها منقطع نشد بلکه خود آغاز شکفتگی جریانی بود که او را به اوج رساند و منجر به ارتقای وی به مقامات بالای اداری شد.

تا جلوس صفی دوم شیخ علی خان هنوز حکومت کرمانشاه را در دست داشت و پس از حمله ازبک‌ها به ایران مجدداً به جنگ با آن‌ها فراخوانده شد و فرماندهی بخشی از سپاهیان به عهده او محول گشت و به جای وی برادرش به حکومت کرمانشاه رسید.

پس از آن که او صلاحیت خود را در مسائل نظامی به اثبات رسانید، در سال ١٦٦٨م/١٠٧٩ق بلافاصله پس از استعفای "بوداق سلطان" تفنگچی آقاسی به جای او