١١. علامه مولی محمد طاهر فرند محمد حسن شیرازی نجفی، نویسنده کتاب‌های مشهور مثل «حجه الاسلام در شرح تهذیب الاحکام» و «حکمه العارفین» و «فوائد الدینیه در حکماء صوفیه» و غیر این‌ها.

١٢. علامه شیخ علی مؤلف «الدر المنثور» از نوادگان شهید ثانی.

١٣. علامه سیّد علی فرزند علی موسی عاملی.

١٤. علامه محقق آقا حسین خوانساری، شارح کتاب دروس.

١٥. علامه سیّد هاشم بحرانی، صاحب تفسیر البرهان.

١٦. علامه مولا محمد کاشانی مقیم قم.

شیخ حر عاملی خود نیز در تدریس و تربیت شاگردان از مردان موفق زمان خویش بشمار می‌رفت و محل تدریس او در مشهد مقدس، صحن حضرت ثامن الائمه بود، گرچه به درستی از عدد شاگردان شیخ اطلاعی در دست نیست، ولی از گفتار هم عصران شیخ این چنین به نظر می‌آید که درس شیخ یکی از با شکوه‌ترین کلاس های درس در عصر وی بوده است.

چهل سال از عمر پر بار شیخ حر عاملی می گذشت که او برای زیارت مرقد مطهر امام هشتم علیه السلام از «مشغر» عازم «مشهدالرضا » شد. اما چیزی نگذشت که با واقعیت‌های جامعه آن روز تشیّع در ایران روبرو گشت.

شیخ حر با آن که از واژه شاه و شاهی نفرت داشت و عُزلت و ریاضت را بر حضور و ریاست ترجیح می‌داد، در حساس ترین برهه تاریخ تشیّع به دیگر عالمان شیعه اقتدا کرد و با پذیرفتن برخی مسئولیت‌های اجتماعی در حساس‌ترین نقطه ایران (خراسان) که در معرض تهاجم ازبک‌ها و اهل تسنن هم مرز ایران بود، دَین خود را در صحنه سیاست نیز به تشیّع ادا کرد.