این نسخه به خط خود حاجی محمد در کتابخانه حوزه علمیه بشرویه محفوظ است که آن را در راه عزیمت به مشهد الرضا علیه السلام به خطی زیبا نوشته، که خود درسی بر نهایت استفاده از وقت و پشتکار وی است.

این نسخه دارای دوازده فصل است که در پایان هر فصل، مکان و تاریخ اتمام آن بیان شده است،از جمله ؛ اتمام فصل اول کتاب، ١٩ رمضان ١٠٣١ هجری قمری در بلده تون( فردوس ) و فصل آخر آن در ١٥ شوال ١٠٣١ ق در قریه کاخک ( که اکنون بخشی از گناباد است ) می‌باشد.

علاوه بر حواشی که خود بر این کتاب نگاشته، قسمتی را نیز به فصل یازده آن اضافه نموده که پیرامون آب کُر و محاسبه حدّ کُر در اشکال هندسی مختلف می‌باشد و در نوع خود بسیار جالب توجه است.

یکی از علماء قسمت اول شرح اثنی اعشریه را که درباره طهارت است در سال ١٠٣١ مطالعه نموده و بر پایان این فصل چنین نوشته است :

قرأ الرساله طهارتیه فی اولها الی آخرها المولی الرضی الصّالح التّقی الزکی الذکّی الافضل الامجد الورع مولانا حاج محمّد سلّم الله تعالی، شوال ١٠٣١.[١]

حاجی محمد بشروی پدر ملا عبدالله در حدود سال ( ١٠٣٥ق) در بشرویه وفات یافت و در قبرستان قدیم این شهر به خاک سپرده شد.

همچنین قابل ذکر است که سلطان حسین معروف به حاجی حسین جدّ ملاعبدالله، بانی مسجد جامع میانده بوده است که طبق کتیبه سنگی سر در ورودی مسجد، تاریخ ساخت آن (١٠٣٠ق) می‌باشد.

[١]. اسدی مقدم، حسین، مفاخر بشرویه، ص٦.