اما نویسندگان خلاصه السیر، از شیخ صفی تا شاه صفی و تذکره صفویه کرمان؛ مطالبی نگاشته‌اند که از مطالعه آن‌ها می‌توان فهمید که شیخ علی خان به هنگام رسیدنش به مقام وزارت اعظمی نمی‌توانسته امیر آخور باشی بوده باشد،

زیرا اولا ً: میرزا محمد سعید مشیزی خود در کتابش تصریح کرده است که شیخ علی خان به هنگام رسیدن به مقام وزارت اعظمی دارای مقام تفنگچی آقاسی بود،

ثانیاً در منابع پیش‌تر آمده است : شیخ علی خان که در سال ١٠٤٧ ق به مقام امیرآخور باشی جلو رسیده بود (خواجگی اصفهانی، همان، ص٢٦٤) و در سال ١٠٤٩ ق به امارت ایل زنگنه رسید و برادرش نجف قلی بیگ به جایش امیر آخور باشی جلو شد(همان، ص٣٨٦).

بنابر این شیخ علی خان به سال ١٠٨٠ ق که به وزارت رسید، نمی‌توانسته مقام امیر آخور باشی جلو داشته باشد.

شیخ علی خان پس از رسیدن به وزارت، تمام کوشش خود را صرف اصلاح و انتظام امور نمود. اما به علل گوناگون، سرانجام تقریباً پس از دو سال وزارت از طرف شاه سلیمان معزول و خانه ‌نشین شد (ژ، همان، ج٥،ص١٨٢ ٩).

سال عزل شیخ علی خان ١٠٨٢ ق ذکر شده است (مشیزی، همان،ص٣٨٨). علت ظاهری عزل وی را از وزارت، مخالفت وی با شراب‌خواری شاه یا حداقل عدم همراهی با شاه در شراب‌خواری دانسته‌اند (همان).

در مورد علت عزل شیخ علی خان روایتی دیگر نیز هست که جای تأمل دارد :

این روایت توسط نماینده کمپانی انگلیس در ایران نقل شده است، او خبر داده است که شاه سلیمان در یکی از حالات مستی به کور کردن یکی از برادران خودش فرمان داده بود.

ملکه مادر با نظر او مخالفت می‌کند؛ اما این عمل مادر، خشم شاه را برمی‌انگیزد. چنان که شاه شمشیر می‌کشد و مادرش را زخمی می‌کند و به دستور پسرش شاه سلیمان از درمان او خودداری می‌کنند.