در اینکه زنگنه جزء طوایف کُرد هستند یا لُر، بین مورخان و محققان اختلافی به شرح ذیل است؛ معین الدین نطنزی، زنگنه را جزو قلمرو اتابکان لُر محسوب کرده است (ایلات و طوایف کرمانشاهان، ج٢، ص ٦٤٩)، تذکره الملوک این ایل را، مجموعه‌ای مرکب از ایلات کُرد و لُر می‌شمارد (تذکره الملوک، ص ٢٥).

شرف خان بدلیسی، اُمرای کُرد ایران را به چهار شعبه تقسیم کرده، که زنگنه یکی از آنهاست (شرفنامه، ص١٤)، برخی از معاصرین نیز این نظر را پسندیده‌اند (حرکت تاریخی کُرد به خراسان، ج٢، ص١٠١).

در مورد وجه تسمیه این ایل هم، آراء گوناگونی وجود دارد:

برخی این اسم را برگرفته از نام مکانی دانسته‌اند که ایل زنگنه در آنجا می‌زیسته‌اند (ایلات و طوایف کرمانشاهان، ج٢، ص٦٤٩).

و بعضی هم نام زنگنه را نقل از " زنگنه "پسر شاوران، از پهلوانان افسانه‌ای ایران است در داستان سیاوش، هنگامی که رستم از جنگ با تورانیان به ایران بازگشت، زنگنه به همراه بهرام از مشاوران و دوستان رستم است (رک: لغت نامه دهخدا) شخصیتی افسانه‌ای در حماسه‌های ملی ایران دانسته‌اند (ایلات و طوایف کرمانشاهان، ج٢، ص٢٤٨).

مردوخ کردستانی، خاستگاه اصلی زنگنه را کردستان عراق و مناطق کرکوک و خانقین در اطراف کفری و ابراهیم خانی و اراضی سوماک می‌داند (تاریخ کرد، ج١، ص٩٤).

همه منابع متفق القولند که ایل زنگنه برای یاری پادشاهان صفوی از منطقه اصلی خود کوچیده و در منطقه جدیدی سکنی گزیده‌اند.