این بزرگوار طبق آن چه که ما شنیده‌ایم از پرهیزگارترین مردم زمانش بود و متقی‌ترین آنها؛ بلکه تالی تلو مولی احمد اردبیلی. و همچنین برادری داشت به نام مولی احمد.

وی ابتدا مدتی در اصفهان در مدرسه‌ای مشهور به مدرسه ملا عبدالله تستری بود؛ سپس به مشهدالرضا سفر کرد و مدتی در آن جا سکنی گزید، سپس به عراق رفت تا ائمه مدفون در آن جا را زیارت کند. در بین راه به درخواست عالم جلیل القدر مولاخلیل قزوینی ( م ١٠٨٩ق ) ایامی را در قزوین متوطن گردید.[١]

٣. میرزا محمد تنکابنی می گوید : ملا عبدالله از اهالی بشرویه تون است و تون از جمله بلاد خراسان و نزدیک قاین واقع است.

آخوند ملا عبدالله اخباری مسلک بوده و در اواخر زمان شیخ بهایی و میرداماد می‌زیسته و از تألیفات او وافیه الاصول است که بر او شرح نوشته‌اند؛ مانند سیّد صدرالدین همدانی و سیّد محسن کاظمینی که شرح او چهل- پنجاه هزار بیت تقریباً می‌شود.[٢]

٤. محدث جلیل القدر شیخ عباس قمی، در کتاب های خود از او به عنوان؛ عالم، فاضل، ماهر، فقیه، صالح، زاهد، عابد، ورع و معاصر مؤلف « امل الامل » یاد کرده است.[٣]

[١]. اسدی، حسین، مفاخر بشرویه ص ٩، به نقل از اعیان الشیعه سیّد محسن امین.

[٢]. تنکابنی، همان، ص ٢٦٩.

[٣]. قمی، شیخ عباس، فوائد الرضویه، ص ٢٥٥؛ همو، الکنی والالقاب، ج٣، ص١١٨؛ همو، سفینه البحار، ج٣، ص٣٤٥.