شیخ علی خان در کتیبه‌ای که از خود به جای گذاشته است نوشته : دو قریه از املاک خود را جهت مصارفی نظیر تعمیر کاروانسرای بیستون وقف کرده است. شیخ علی خان به اعتدال و نظم پای‌بند بود (سلطانی، همان، ص٤٣).

با تنجیم و پیش‌گویی آینده از روی کواکب مخالف بود[٢٣٩].

وی حتی در هشتاد سالگی (سال ١٠٩٨ ق) نیز فردی ارزنده و سواری خستگی ناپذیر بود و بر کار خوب تسلط داشت و به لحاظ جسمی و فکری از عهده آن بر می‌آمد(کمپفر، همان، ٨٤).

از ویژگی‌های دیگر وی که همه منابع مربوطه آن را تصریح نموده‌اند، خود داری شدید او از شراب‌خواری بود. وی به این جهت عمدتاً با شاه اختلاف داشت.

او فردی مذهبی و دیندار بود و دستورهای دین را طابق النعل بالنعل مراعات می‌کرد. شاه سلیمان بارها به این جهت شیخ علی خان را مورد توهین و اذیت قرار داد. اما وی هیچ گاه تسلیم خواسته‌های منافی مذهب او نشد و پیوسته با شجاعت عجیب با این تمایل شاه مخالفت کرد، چنانکه یک بار شاه شدیداً به پر و پای او پیچید؛ توضیح آن که:

شاه که مست و مخمور بود و آرایش صورت صدر اعظم خویش را مطابق دربار نمی‌دید، دستور داد ریش دیگر درباریان کوتاه کنند. شیخ علی خان به این جهت بدون کسب اجازه از شاه، دربار را ترک گفت (ژ، همان، ج٣، ص ٢٠٢) شاه وی را به دربار احضار نمود و سپس دست خود را به سوی وی دراز کرد و قول داد که به جبران و تلافی توهینات وارد به شخص و مقام وزارت عظمی بکوشد(همان،ص٢٠٤).

با این حال آزار و اذیت شاه سلیمان نسبت به شیخ علی خان تمامی نداشت. چرا که، پادشاه به هنگام مستی از خود بی‌خود می‌شد و آن گاه شروع به سربه سرگذاشتن و دست انداختن شیخ علی خان می‌نمود و علت آن هم، عدم همراهی شیخ علی خان با شاه در خوردن شراب بود.

روزی شاه سلیمان سخت مست و مخمور بود، جام شراب را به شیخ علی خان داد و او را دعوت به نوشیدن کرد، وزیر از خوردن شراب امتناع ورزید و اعلی حضرت به ساقی دستور داد که باده را در بینی وزیراعظم بریزد و این کار انجام شد (ژ، همان، ج٣، ص ٢٠٤).