او در سال ١٠٦٥ ق میان مخالفان منوچهر خان (حاکم لرستان)، با شاه میانجی گری کرد و رؤسای این مخالفین را روانه دربار نمود و عرایض آنها را به عرض شاه رسانید.[١] و بدین ترتیب به غائله لرستان خاتمه داد.

او همچنین در سال ١٠٦٧ ق سلمان خان حاکم کردستان را که در صدد پیوستن به حاکم عثمانی بوده گرفتار کرد و به نزد شاه فرستاد و بدین ترتیب وفاداری شیخ علی خان زنگنه نسبت به خاندان صفوی در همین ایام حکومتش، در کرمانشاه به اثبات رسید و شایستگی‌های خود را برای کسب مقام وزارت که در عصر شاه سلیمان به این مقام رسید، به منصه‌ی ظهور رسانید.

شیخ علی خان در ایام حکومتش در کرمانشاه دست به عمران و آبادانی در این شهر زد و تأسیسات شهری و مدنی زیادی در این شهر و نواحی تابعه ی آن ایجاد کرد.

در سال ١٠٧٦ ق و به دنبال حمله ازبکان بود که شاه عباس دوم،" شیخ علی خان زنگنه " را در رأس سپاهیانی از زنگنه و کلهر، مأمور سرکوبی ازبکان کرد.

از سوی شاه عباس دوم در غیاب شیخ علی خان زنگنه، فرزندش حسینعلی خان زنگنه، نیابت حکومت کرمانشاه را عهده‌دار شد.

شیخ علی خان موفق به دفع ازبکان و تنظیم امور آشفته خراسان شد و مدتی در حکومت خراسان ابقاء شد.[٢]

[١]. واله، محمدیوسف، خلد برین، ایران در روزگار صفویان، ص٥٤٢؛ منجم، جلال الدین، تاریخ عباسی یا روزنامه ملا جلال، ص ١٨٢.

[٢]. شاملو، ولی قلی بن داود قلی، قصص الخاقانی، ص٣٦٢.