[١]. شاه عباس دوم هفتمین پادشاه دودمان صفوی ایران بود، او از سال ١٠٢١تا ١٠٤٥ خورشیدی (٢٤ سال) پادشاهی کرد. پس از فوت شاه صفی، پسر نُه ساله‌اش عباس میرزا به نام شاه عباس دوم در ١٥ صفر ١٠٥٢ق/١٥ مه ١٦٤٢م به تخت سلطنت ایران جلوس نمود. وی که به اقتضای کودکی، سال ها محبوس حرم‌سرا مانده بود؛ به آسانی نمی‌توانست از تأثیر محیط حرم و رؤیاهای آن فاصله گیرد. چون هنوز کودکی خردسال بیش نبود، اختیار کارها به دست امیران افتاد و ساروتقی اعتماد الدوله وزیر سابق مازندران و صدراعظم، به نیابت شاه، زمام امور را در دست گرفت، اما شاه جوان، همین که خود را از امر و نهی اطرافیان آزاد دید به اقتضای فقدان تعادلی که لازمه کم تجربگی وی بود، دست به کارهای افراط آمیز و تا حدی ناشی از خودنمایی زد. از یک سو، یک کرور تخفیف مالیاتی داد که قابل ملاحظه بود و موجب خرسندی عموم مردم شد که از بیدادهای زمان پدرش، شاه صفی، به تنگ آمده بودند، اما از سوی دیگر به سعایت در باریان و تحریک آنها درسال ١٠٥٥ق/ ١٦٤٥م، ساروتقی اعتماد الدوله را به قتل آورد و دربار خود را از وزیری کاردان و وفادار محروم ساخت.

با این حال با مقایسه سلطنت پدرش شاه صفی، پادشاهی او، عاقلانه، بالنسبه متعادل، و تا حد زیادی موفق از کار درآمد. وی سرانجام در سال ١٠٧٧ق وفات یافت، جنازه او را پس از حمل به قم درحرم مطهر حضرت معصومه علیهاالسلام دفن گردید(آصف، محمد هاشم، رستم التواریخ ص ١٣).