سیّد محمد باقر فرزند محمد داماد استر آبادی مشهور به میرداماد از علمای بزرگ و حکمای برجسته عهد صفوی و نسب او به امام حسین علیه السلام می‌رسد. وی لقب داماد را از پدرش به ارث برده بود، پدر او، سیّد محمد داماد استر آبادی به سبب داشتن افتخار دامادی محقق کرکی فقیه بزرگ عهد شاه طهماسب صفوی ملقّب به داماد گردید. بعدها این لقب به فرزندش محمد باقر نیز اطلاق شد.[٣] سیّد محمد باقر استر آبادی در حدود سال ٩٦٠ قمری

[١]. خوانساری، همان، ص٧٩ ؛ شیخ بهائی، کشکول، ج١، ص٢٩٣.

[٢]. اقتباس از : میرخندان، سیّد حمید، زندگی نامه مرحوم میرداماد، مشکوه تابستان، ١٣٧٣، ش ٤٣، ص ٩٣- ١٢٠ (با دخل و تصرف).

میرزا محمد تنکابنی نقل می‌کند: در یکی از روزها ملا عبدالله فاضل تونی (بشروی) به دیدن میرداماد رفته بود، میان ایشان مباحثه وگفتگویی اتفاق افتاده، وقتی ملا عبدالله خواست که از مجلس بیرون برود، میرداماد می‌گوید: ای آخوند ملا عبدالله! چون از اینجا بیرون رفتی، مبادا که بگویی با میرداماد مناظره نمودم، بلکه بر علماء فخر کن که امروز کلام میرداماد را فهمیدم. تنکابنی، همان، ص ٢٧٠.

[٣]. قمی، شیخ عباس، فوائد الرضویه، ص٤١٩ ؛ منشی، اسکندر تاریخ عالم آرای عباسی، ج١، ص ١٤٦. شایان ذکر است که محقق کرکی فقیه نامدار و مرجع برجسته عهد شاه طهماسب صفوی در پایتخت به سر می‌برد و از موقعیّت اجتماعی و سیاسی بسزایی برخوردار بود. به طوری که شاه طهماسب در اواخر عمر، حکومت و احکام حکومتی را به وی تفویض کرد.