روز در کلاس دوره دکتری به مناسبت آنکه مرحوم دکتر معین در فهرست مراجع کتابی که تألیف کرده بود، از مرحوم خلد آشیان محدّث قمی با دو کلمه " عباس قمی " نام برده، و این" ترک اولی"ی ادبی او بنظر انور فروزانفر رسیده بود، سخت برافروخت و برآشفت که :

این چه طرز نام بردن بزرگان است و اضافه فرمود : که من بسیار حسرت و افسوس می خورم که چرا با آنکه امکان داشتم، از محضر پر برکت سه استاد بزرگ منحصر در فن خود آن چنانکه باید فیض نبردم و این سه تن مرحوم ثقه المحدّثین آقای حاج شیخ عباس قمی محدّث متبحّر و مرحوم آقا حسین نجم‌آبادی فقیه اصولی و مرحوم آقامیرزا طاهر تنکابنی حکیم و متکلّم معروف (رضی الله عنهم) میباشند.

همه آنان که با فروزانفر حشر و نشری داشته‌اند و عدّه بیشمار دانشجویانی که در طول پنجاه سال معلّمی او از محضر او کسب فیض کردند و معرفت آموختند و در دوران تحصیل خود در نزد او سرمایه ادبی برای خود اندوختند، به حسن اعتقاد و تمسک او به ذیل عنایت رسول اکرم و اخلاص او به شاه مردان مرتضی علی و عترت طاهره(سلام الله علیهم اجمعین) یقین دارند و متّفق القولند و آن دانشجویان ( و افسوس و آه که بسیاری از فضلای آنان اینک در خاک تیره آرمیده‌اند ) دیده‌اند و شنیده‌اند که هیچ گاه فروزانفر نام مقدس حضرت ختمی مرتبت و ائمه معصومین و حضرت عصمت کبری فاطمه زهرا سلام الله علیهم را بدون جملات دعائیه "صلّی الله علیه و آله و سلّم" و "سلام الله علیه" یا "سلام الله علیها" یا "سلام الله علیهم" در ضمن درس بر زبان نمی‌آورد، مکرّر این بنده و هم دوره‌های او ازاو شنیدیم که:

من امروز بعد از نماز صبح و تلاوت حزبی از کلام الله مجید، چند صفحه از کشف الاسرار یا تاریخ بیهقی یا تذکره الاولیاء یا . . . را خوانده‌ام و به کلاس آمده‌ام.

خدا شاهد است مکرّر این بنده حقیر در ایام عاشورا او را در مجلس عزاداری حضرت سیدّالشهداء (صلوات الله علیه) در منزل مرحومان بهبهانی، حاج میرزا عبدالله چهلستونی، قائم مقام الملک، حاج میرزا خلیل کمره ای (رحمهم الله تعالی) در حال گریه می دیدم که قطرات اشک از زیر عینکش بر رخسار و محاسنش جاری بود، اساساً آن مرحوم روحیه‌ای بسیار عاطفی و حسّاس داشت . . .