بمعناى دوستى و محبت است نه بمعناى ولايت بطور اطلاق يعنى زعامت امور و تصدى دعوت جوامع بشرى بمكتب قرآن و آله مژده ميدهد كه رسول صادع نسبت بنصب على بن ابى طالب عليه السّلام بخلافت و جانشينى از خود ناجح و ايمن از افتراء و خطر اتهام خواهد بود.

و از نظر اينكه آيات كريمه قرآنى كتاب صامت الهى است و قابل آنست كه در مفاد آن بر حسب تمايلات تصرف نمايند هم چنان كه در جمله‌ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ‌ تصرف نموده.

زيرا اين جمله مبنى بر تهديد بى‌نظيرى است كه ساحت كبريائى رسول صادع را تهديد فرمايد كه چنانچه در باره اعلام وصايت و خلافت على بن ابى طالب كوتاهى نمائى بمنزله آنست كه در باره اصل رسالت خود كوتاهى نموده و با صراحت تهديد كه دليل صريح لفظى‌ست باينكه رسالت رسول و بقاء آن در نظام جهان بر اعلام و نصب خلافت على بن ابى طالب استوار خواهد بود.

با اين صراحت از آن اعراض نموده در تفسير آيه گفته شده كه مراد اعلام دوستى و محبت با على بن ابى طالب و خاندان رسالت است و مفاد جمله كه مكرر فرمود در خطبه غديريه كه‌

(من كنت مولاه فهذا على مولاه)

همانا محبت و دوستى با على است.

و از جمله دلايل صريح كريمه‌ يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ‌ است.

از نظر اينكه رابطه محكمتر از رابطه خلقت و آفرينش ميان حق سبحانه با بشر نيست و از نظر رابطه ايجاد و آفرينش بشر بايد در مقام اطاعت و سپاس از نعمتهاى حق سبحانه باشد و بهمان نظر از رسول صادع صلّى اللَّه عليه و آله اطاعت نمايد كه واسطه فيوضات تكوينى و تشريعى است.