قدرت است. در اين‌جا بر فضيلت يا آزادى تمركزى صورت نمى‌گيرد. قدرت در همه‌جا وجود دارد و تعيين‌كننده است. ويژگى اصلى نگرشهاى پسامدرن را مى‌توان نفى روايت كلان و مرگ سوژه محورى مدرن دانست. در نزد پسامدرن‌ها، قدرت تنها در لايه‌هاى سطحى اهميت ندارد، بلكه در تار و پود زندگى انسان‌ها نيز رخنه كرده و آنها را به دام خود اسير كرده است. برخلاف نگرش مدرن به سياست و قدرت كه بنابر آن، انسان محورى اقتضا مى‌كرد خواست انسان‌ها بر اساس حقوق طبيعى از پيش موجود، رعايت شود و حقوق بشر محوريت داشته باشد، در نزد پسامدرن‌ها، هيچ نگرش كلان و كلى پذيرفته نمى‌شود؛ آن‌چه واقعيت دارد، تنها در عرصه رقابت و نزاع بر سر منافع است. تنها قدرت مى‌تواند تعيين‌كننده باشد. حتى كسانى مانند فوكو، قدرت را سازنده دانش متناسب با خود مى‌دانند. در اين صورت، قدرت حتى منشأ خود را پنهان مى‌سازد و امكان شناسايى آن به راحتى وجود ندارد. پس در نگرش پسامدرن‌ها، زندگى بشرى همواره در دام قدرت و رقابت انسان‌ها و منافع آنها گرفتار است. از اين‌رو، سياست نيز تنها خشونت در قدرت را تعديل مى‌كند. در اين صورت، تفاوت گذارى بين امر سياسى و سياست، از آن جهت است كه در امر سياسى، رابطه قدرت همواره تعديل نشده و خشن است، اما در سياست تا حدى كوشش مى‌شود خشونت‌هاى تعديل‌نشده تعديل شود.

پس سياست، عبارت است از تعديل روابط خشن قدرت به روابط غير خشن؛ يعنى برگزينى رقابت و نزاع به جاى تخاصم.

چيستى فضيلت و آزادى نيز برمى‌گردد به روايت كلانى كه مدرن‌ها مطرح مى‌كردند. در واقع، نزد پست‌مدرن‌ها، قدرت مطرح است، اما تلاش مى‌شود با شناسايى كانون‌هاى قدرت تا حدّ امكان رهايى انسان از سيطره‌هاى قدرت نيز مطرح گردد. البته در نهايت، گريزى از اين كانون‌ها و تأثيرات قدرت وجود ندارد، اما سعى مى‌شود با شالوده شكنى قدرت‌هاى‌