الف) در سنجش نسبت جهانى شدن و مهدويت اسلامى، نبايد بر وضعيت فعلى جهانى شدن بسنده كرد كه به دليل سيطره هژمونيك غرب نامطلوب است؛ بلكه بايد فراتر رفت و چشم‌اندازهاى فراخ‌ترى را با نگرشى فلسفى و ماهوى به اين پديده، مشاهده كرد. از اين‌رو، نبايد با استناد به برخى از عوارض كنونى جهانى شدن كه پذيرش آن بر انسان مؤمن متعهد سخت است، به ناهم‌سازى اين دو مفهوم حكم كرد؛ چنان كه هم‌سان انگارى عاميانه اين دو مفهوم نيز- همان‌طور كه برخى بدان مبتلا هستند- خود دچار آفت ديگرى است.

ب) مهدويت اسلامى با ويژگى جهان دينى و جهان وطنى خود، محتواى نرم‌افزارى مناسب و منحصر به فردى براى وضعيت تصور شده است.

هنگامى كه سخن از امكان تحقق جهانى شدن مطرح مى‌شود، اگر تنها ايدئولوژى‌ها و مكاتب بشرى را در نظر بگيريم، چنين جهانى‌شدنى كه بر جهان‌گرايى و جهان وطنى موجود در اين مكاتب مبتنى است، به دليل معضلات درونى خويش ممتنع خواهند بود، و هرچند همانند تفكر ليبرال دموكراسى غربى موجود، بخواهند خود را چند روزى بر اين موج سوار كنند، در نهايت همانند كف از بين خواهند رفت. تنها مظروف و محتواى مناسب چنين وضعيتى، مكتب سازگار با ويژگى‌هاى فطرى انسان‌هاست كه به يقين در آموزه مهدويت اسلامى، به مثابه تدبيرى الهى براى پايان تاريخ نهفته است.