ما مدعى هستيم كه منجى‌گرايى اين ظرفيت را داراست، و در عمل هم اين گسترش منجى‌گرايى را در عرصه جهانى مى‌توانيم از همين ظرفيت و توان آموزه مهدويت يا منجى‌گرايى در اديان بدانيم كه انسان سرخورده از مكاتب و ايدئولوژى‌هاى بشرى، به سمت آرمان الهى در حال بازگشت است.

برخى جهانى شدن را عصر بازگشت اديان، عصر پساسكولار و عصرى دانسته‌اند كه زندگى عصر جهانى شدن بر خرابه‌هاى دنياى مدرن ساخته خواهد شد. از اين جهت، شايد در بادى امر بگوييم جهانى شدن مسلط امروزى، از آن امريكا و غرب است كه مى‌خواهد اين محتواى مناسب را براى ظرف موجود ارائه دهند. اما واقعيت اين است كه چنين محتوايى، مناسب و مطلوب نيست و محتواى مطلوب همان چيزى است كه اديان ارائه كرده‌اند و در آموزه منجى‌گرايان اديان تجلى يافته است و انسان‌ها با گرايش به اديان، چنين واقعيتى را ثابت كرده‌اند.