٤. تحقق جامعه بشرى در جهان؛ به دليل تفاوت‌هاى مكانى- زمانى پيوند تمامى انسان‌ها در يك جامعه بشرى جهانى امكان پذير نبوده است. در اديان و برخى مكاتب مثل رواقيان، ايده شهروندى جامعه جهانى مطرح بوده، اما به دليل عدم شرايط كافى چنين وضعيتى براى تمامى انسان‌ها ميسر نبوده است. در نتيجه، جهانى شدن با فراهم‌سازى سه زمينه نخست، تحقق جامعه بشرى جهانى را امكان‌پذير و در دسترس مى‌سازد. از اين‌رو، ايده تحقق امت واحد محقق مى‌گردد.

به نظر مى‌رسد، اين عناصر چهارگانه، اركان جهانى شدن را به لحاظ فرايندى تشكيل مى‌دهند. پديده‌هاى ديگر را به دليل تعلقات خاص زمانى و مكانى، مى‌توان عارضى ناميد.

ب) ويژگى‌هاى عارضى جهانى شدن؛ عناصرى را كه فارغ از عناصر چهارگانه فوق در جهانى شدن به وجود مى‌آيند، مى‌توان عناصر عارضى ناميد.

خصيصه اصلى اين عناصر عبارت است از: قابليت انفكاك آنها از پديده جهانى شدن، پيدايش بحران هويت، گرايش به محلى‌گرايى در مقابل جهانى شدن، غلبه نظريه‌ها و مكاتب فكرى در عرصه جهانى شدن و ... در نتيجه، مصبوغ شدن وضعيت جهانى شدن به صبغه غربى، ليبرال، سوسيال و ماركسيستى و ... همگى از پديده‌هاى عارضى جهانى شدن هستند. ماهيت جهانى شدن در برابر اين امور لابشرط است و چنين پديده‌هايى مى‌توانند در مقطع خاصى جهانى شدن را تحت‌الشعاع خود قرار دهند. بنابراين، ضرورت دارد كه اركان اصلى پديده جهانى شدن از امور عارضى تفكيك شود.