در نگرشى مباحث فقه سياسى به چهار بخش تقسيم شده است: مباحث مربوط به كليت نظام سياسى، مسائل سياست داخلى، مسائل سياست خارجى و تاريخ انديشه سياسى فقها (حقيقت، ١٣٨٣: ١٩٢).

با چنين نگرشى فقه سياسى را مى‌توان در مباحث مهدويت نيز مطرح كرد. ويژگى دانش فقه سياسى، تمركز بر جزئيات و بيان تكاليف عملى است.

از اين حيث، در مباحث فقه سياسى مهدويت، بايد از تكاليف سياسى مربوط به نظام سياسى و حاكمان و تكاليف سياسى افراد و گروه‌هاى اجتماعى بحث نمود. نمونه‌هايى از مباحث فقه سياسى مهدويت عبارت است از:

١. صفات و ويژگى‌هاى امام در مهدويت اسلامى؛

٢. كارويژه‌ها و وظايف امام در عصر غيبت و ظهور؛

٣. وظايف سياسى- اجتماعى حكومت مهدى نسبت به مردم؛

٤. حقوق و وظايف مردم نسبت به امام مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشّريف در عصر غيبت و ظهور؛

٥. جايگاه فرد در دولت مهدوى؛

٦. شيوه انتخاب و گزينش كارگزاران نظام مهدوى؛

٧. حقوق و وظايف گروه‌ها و تشكل‌هاى سياسى در نظام مهدوى؛

٨. الگوى امر به معروف و نهى از منكر در نظام مهدوى؛

٩. حقوق و وظايف شهروندى در نظام مهدوى؛

١٠. مسؤوليت‌هاى سياسى- اجتماعى دولت مهدوى در قبال تأمين عدالت در جامعه؛

١١. ضرورت جنگ و جهاد با مخالفان در عصر ظهور؛

١٢. مسئله جهاد در عصر غيبت امام معصوم عليه السّلام؛

١٣. حقوق اقليت‌ها در نظام مهدوى؛

١٤. شيوه انتقاد از عمل‌كرد كارگزاران در نظام مهدوى؛

١٥. ضرورت و چگونگى نظارت سياسى در نظام مهدوى؛