افزارى نگاه كنيم. مراد از سخت‌افزار جهانى شدن، تغيير و تحول در شرايط زندگى انسان‌هاست كه خود، محصول گسترش دانش و تكنولوژى‌هاى پيشرفته ارتباطى و در كل، رشد بشر در زمينه علم و تكنولوژى است. جهانى شدن از جهت سخت‌افزارى، وضعيتى است كه سبب شده با گسترش تكنولوژى‌هاى ارتباطى، انسان‌ها در تعامل با يكديگر قرار گيرند. اگر در روزگارى چنين بوده كه مثلا در دو ده عليا و سفلا، گاه حتى ذائقه غذايى‌شان متفاوت بوده، اما اين ارتباطات چنان انسان‌ها را به هم نزديك كرده كه طبعا همه امور در قالب پديده واحد، در حال شكل‌گيرى هستند. جهانى شدن از منظر سخت‌افزارى، يك شرايط تاريخى است؛ شرايطى كه ما در آن زندگى مى‌كنيم. بعد سخت‌افزارى جهانى شدن، بدان جهت اهميت دارد كه در فهم جهانى شدن، به تمايز آن با محتوا و نرم‌افزار توجه كنيم. گاه با استناد به ابعاد سخت‌افزارى جهانى شدن، تلاش مى‌شود چنين القا شود كه محتوا نيز شكل ثابتى دارد و همه بايد مثلا به شيوه ليبرال دموكراسى زندگى كنند كه در شرايط كنونى جهانى شدن، ابتكار عمل را در دست گرفته، در حالى كه فريبى بيش نيست. بنابراين، ذاتى ندانستن جهانى شدن، پراهميت مى‌نمايد.

جهانى شدن از منظر سخت‌افزارى، همانند ظرفى است كه مظروف‌هاى مختلفى را در آن مى‌توانيد قرار بدهيد. البته در اين كه چه مظروفى در اين ظرف قرار بگيريد، ديدگاه‌هاى بسيار متفاوتى وجود دارد. اين‌جاست كه بعد نرم‌افزارى جهانى شدن مطرح است. چنين سخت‌افزارى، كدامين نرم‌افزار و محتوا را مى‌طلبد؟ مدرنيته غربى كه به رغم بحران زدگى، هنوز از بين نرفته، در قالب نهايى شدن ديدگاه دموكراسى ليبرال مى‌پندارند كه محتواى مناسب، همان ليبرال دموكراسى است. اين پديده را جهانى‌سازى غربى، غربى‌سازى جهان يا امريكايى‌سازى مى‌توان خواند. تعابير مختلفى كه در متون هم به كار رفته، همه چيزهايى است كه آن را مساوى جهانى شدن غربى مى‌گيرند. پس‌