جهان شمول و فراگير فرج، امروزه به مدد پديده جهانى شدن آسان‌تر گشته است. در روزگاران گذشته، تصور حكومتى فراگير جهانى همواره به دليل وجود فاصله‌هاى زمانى و مكانى با ابهاماتى همراه بوده است. پيش‌تر با توجه به دشوارى اداره قلمروى وسيع و جهانى، ارتباط مستقيم نفى مى‌شد، اما اينك در شرايط جهانى شدن، فهم ارتباط مستقيم و فراگير در عرصه جهانى حتى فراتر از كره زمين، به مدد تكنولوژى‌هاى ارتباطى چندان مشكل نيست.

از اين‌رو، مى‌توان رواياتى را كه در آنها به ارتباط مستقيم بين امام عجّل اللّه تعالى فرجه الشّريف و مردم يا بين خود مؤمنان در عصر جهانى شدن تصريح شده، بيانى رمزگونه از رشد تكنولوژى‌هاى ارتباطى دانست كه اينك براى انسان‌هايى كه در عصر جهانى شدن زندگى مى‌كنند امرى عادى و بديهى است، در حالى كه در گذشته تصور چنين پديده‌اى با اعجاز همراه بوده است.

٢. فرج و احساس نياز به حكومت جهانى؛ سخن از يك حكومت و مديريت فراگير جهانى، پيوسته در روايات اسلامى مطرح شده است. اما در عمل به رغم گسترش امپراتورى اسلامى در سده‌هاى نخست هجرى، حكومت‌هاى محلى خودمختار يا خود خوانده عملا اداره جامعه اسلامى را بر عهده داشته‌اند. با ورود به عصر جديد شكل‌گيرى دولت‌هاى ملى نيز تصور حكومت جهانى را با اشكال مواجه ساخته بود. اما اينك در عصر جهانى شدن، انسان‌ها بيش از گذشته و ملموس‌تر به مديريت واحد بر جهان اذعان مى‌كنند؛ زيرا درك ضرورت چنين امرى بسيار آسان و بديهى گشته است. از اين رو، مى‌توان شرايط موجود جهانى شدن را به دليل احساس نياز به حكومت فراگير جهانى (فارغ از محتواى آن) در راستاى حكومت جهانى حضرت مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشّريف دانست.

٣. نابسندگى آموزه‌هاى بشرى و نياز به معناى جديد براى زندگى؛ هر چند نگرش‌هاى مدرن به جهانى شدن، سعى دارند نگاه خود را در عرصه‌