در بعد اجتماعى چنين نيازى شديدتر و رهبر آسمانى راهنما و تنظيم‌كننده امور اجتماعى انسان‌ها خواهد بود. در تمامى اديان، چنين نقشى بر عهده رهبر آسمانى است. برخلاف نگرش‌هاى غير دينى به سرانجام تاريخ، در اديان آسمانى همواره بر يك منجى آسمانى تأكيد شده كه نقش‌هاى سياسى- اجتماعى ايفا مى‌كند. برخلاف نگرش‌هاى آرمان‌گرايانه برخى متفكران مدرن- مانند كانت كه معتقد بود خود انسان‌ها مستقيما بر اساس عقلانيت بشرى جامعه آرمانى را خواهند ساخت- در تمامى نگرش‌هاى دينى، منجى فردى آسمانى و مبعوث شده از جانب خداوند محسوب مى‌شود. از اين‌رو، در جامعه مهدوى نيز رهبرى آسمانى نقش اساسى ايفا مى‌كند و هدايت‌كننده تحول و دگرگونى سياسى و استقرار توسعه سياسى خواهد بود.

چنين ديدگاهى در مكتب شيعى بر جايگاه امامت مبتنى است. همواره انديش‌مندان شيعى بر ضرورت انتصاب الهى امام به دليل وجود لزوم صفاتى چون عصمت و آگاهى از شريعت كه امكان تشخيص آنها را براى مردم عادى ناممكن مى‌سازد، تأكيد كرده‌اند (سيد مرتضى، ١٤١٠ ق: ج ١). در روايات اسلامى نيز به نقش امام مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشّريف در احياى عدالت و نظام مطلوب تأكيد شده است. در مهم‌ترين روايتى كه فريقين بر آن اتفاق نموده‌اند، پيامبر گرامى اسلام صلّى اللّه عليه و آله و سلّم فرموده‌اند:

... سوگند به آن كه مرا به‌حق به پيامبرى برانگيخت، اگر از عمر اين جهان حتى يك روز بيشتر نمانده باشد، خداوند آن روز را آن‌قدر طولانى خواهد كرد كه فرزندم مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشّريف ظهور كند و پهنه زمين به نور او روشن گردد و حكومت او شرق و غرب گيتى را فراگيرد (كمال الدين و تمام النعمه، ج ١: ٢٨٠).

بر اساس چنين نگرشى است كه فارابى (فيلسوف شيعى) رئيس مدينه فاضله را كسى مى‌داند كه با عالم عقول در ارتباط است و پيام آسمانى را