به دليل رهبرى بزرگ شاه، ايران مبدل به جزيره ثبات در يكى از آشوب‌زده‌ترين نقاط جهان شده است ... هيچ كشور ديگرى در جهان براى برنامه‌ريزى امنيت نظامى مشترك، از ايران به ما نزديك‌تر نيست.[١]

همان شب درحالى‌كه ايام ماه محرم بود، در كاخ شاه مجلس عيش و نوش و عياشى برپا شد. سوليوان، سفير آمريكا در ايران در خاطرات خود مى‌نويسد:

وقتى كه برنامه رقص و موسيقى ايرانى تمام شد، اكثر مهمانان، كاخ را ترك كردند و مهمانان ديگر كه براى حضور در جشن شب سال نو مانده بودند، به كتابخانه كاخ هدايت شدند ... شاه با دعوت بانو كارتر به رقص، برنامه را آغاز كرد و به دنبال او كارتر هم شهبانو را به رقص دعوت كرد. ملك‌حسين و پرنسس اشرف در وسط سالن با هم رقصيدند و بقيه مهمانان هم تا آنجا كه سالن گنجايش داشت، دو به دو مشغول رقص شدند. من يكبار با زن نخست‌وزير (آموزگار) رقصيدم و در حين رقص با او، رقص پرتحرك و ديوانه‌وار ملك‌حسين و اشرف را نظاره مى‌كردم.[٢]

٣. با تحكيم روابط شاه و آمريكا و تمجيد كارتر از شاه، يك هفته بعد از سفر وى به تهران، در روزنامه اطلاعات (١٧/ ١٠/ ١٣٥٦) مقاله‌اى توهين‌آميز درباره امام‌خمينى (قدس سره) مرجعيت جهان تشيع به چاپ رسيد كه خشم ملت مسلمان ايران را برانگيخت و در شهر قم، قيام ١٩ دى را شكل داد؛ قيامى كه با به شهادت رسيدن بسيارى، سرآغاز فصل جديدى از نهضت حضرت امام (قدس سره) گرديد.

٤. چهلم شهداى قم در تبريز برگزار شد كه در آنجا نيز شمارى به‌دست عوامل رژيم شاه به شهادت رسيدند و چهلم آنها نيز در يزد برگزار شد. بدين‌رو، روزبه‌روز به راهپيمايى و اعتراضات مردمى در سراسر كشور افزوده مى‌شد. از ديگرسو، حوادث مهمى در سال ١٣٥٧ همچون پنجم رمضان در اصفهان و اعلام حكومت نظامى در اين شهر، حادثه ١٧ شهريور در ميدان ژاله و نماز عيد فطر به امامت شهيد مفتح نيز بر شدت و وسعت نهضت اسلامى ملت ايران مى‌افزود و در اين راستا اعلاميه‌ها و سخنرانى‌هاى امام‌خمينى (قدس سره) كه مخفيانه از عراق به ايران مى‌رسيد، هدايت اصلى را شكل مى‌داد.

از اين‌سو، شاه با تغيير نخست‌وزيران مى‌كوشيد آتشفشان خشم ملت را فروخواباند، اما

[١]. بهرام نوازنى، گاهشمار سياست خارجى ايران، ج ١، ص ١٨.

[٢]. ويليام سوليوان‌و آنتونى پارسونز، خاطرات دو سفير، ص ١٢٩.