ولقد قال لي رسول‌الله‌ (ص): «اني لا اخاف على امتي مؤمناً ولا مشركاً، اما المؤمن فيمنعه الله بايمانه، و اما المشرك فيقمعه الله بشركه، ولكني اخاف عليكم كل منافق الجنان ...؛[٢] رسول‌خدا (ص) به من فرمود: بر امت اسلام، نه از مؤمن و نه از مشرك هراسى ندارم؛ زيرا مؤمن را ايمانش بازداشته و مشرك را خداوند به جهت شرك او نابود مى‌سازد. من بر شما از منافقى مى‌ترسم كه دو چهره دارد ....

اما «قاعدين» در قرآن مجيد و روايات به افرادى گفته مى‌شود كه «نشسته‌اند»، بى‌آنكه در راه خدا بكوشند. بى‌اعتنايى‌شان به جامعه اسلامى آسيب وارد مى‌كند. آنانموجب تقويت دشمنان و ضعيف شدن دوستان مى‌شوند.

امام‌على (ع) در تحليل علل حوادث پس از رحلت پيامبر (ص) كه منجر به غصب رهبرى ايشان و شهادت حضرت زهرا (عليها السلام) شد، مى‌فرمايد:

وارز المؤمنون و نطق الضّالون المكذبون‌؛[٣] مؤمنان به خانه‌هاى خود خزيدند [/ بى‌اعتنا شدند] و گمراهان دروغگو به صحنه آمدند.

همچنين آن حضرت طى نامه‌اى به عبدالله بن عباس علت تصرف مصر توسط سپاه معاويه و شهادت محمد بن ابى‌بكر، استاندار مصر را چنين بيان مى‌دارد:

... و دعوتهم سراً و جهراً و عوداً و بدء فمنهم الاتي كارهاً، و منهم المعتل كاذباً و منهم القاعد خاذلًا ...؛[٤] مردم را نهان و آشكار، از آغاز تا انجام فراخواندم. عده‌اى با ناخوشايندى آمدند و برخى به دروغ بهانه آوردند و بعضى خوار و ذليل نشستند و نيامدند ....

[١]. نساء( ٤): ١٤٥.

[٢]. نهج‌البلاغه، نامه ٢٧.

[٣]. همان، خطبه ١٥٤.

[٤]. همان، نامه ٣٥.