سامان مى‌رساند، آشنايى با انقلاب اسلامى ايران به‌عنوان جريان مؤثر بر زندگى ما ضرورى مى‌نمايد تا بتوانيم از اين پديده براى ساختن و ارتقاى ابعاد انسانى خود و جامعه بهره گيريم و در تداوم، تعالى و بسط آن بكوشيم.

گفتار دوم: ضرورت واقع‌بينى‌

براى بررسى و شناخت پديده‌هاى اجتماعى و سياسى با سه رويكرد روبه‌رو هستيم: رويكرد خوشبينانه، رويكرد بدبينانه و رويكرد واقع‌بينانه.

در رويكرد خوشبينانه، پديده مورد بررسى با نگاه مثبت و تنها از زاويه خوبى‌ها و دستاوردها و ابعاد مثبت بررسى مى‌شود و به بيانى، تنها «نيمه پر ليوان» كانون توجه قرار مى‌گيرد و از بررسى نقاط ضعف و مشكلات غفلت مى‌گردد.

در رويكرد بدبينانه، پديده مورد بررسى با نگاه منفى و تنها از زاويه بدى‌ها و زشتى‌ها و معضلات كاويده و يا به عبارتى تنها «نيمه خالى ليوان» نگريسته مى‌شود و از اينسو نقاط مثبت و موفقيت‌ها و عظمت‌ها مغفول مى‌ماند.

اما در رويكرد واقع‌بينانه، پديده مورد بررسى با نگاهى نقادانه و فارغ از نگرش‌هاى مثبت و منفى متعصبانه و با آگاهى‌هاى دقيق مورد توجه قرار مى‌گيرد تا بتوان به واقعيت آن پى‌برد. اين واقع‌گرايى يارى‌مان مى‌دهد تا بتوانيم براى امروز و فرداى خود به‌درستى تصميم بگيريم.

البته واقع‌گرايى به معناى بى‌توجهى به ابعاد مثبت و منفى آن پديده نيست، بلكه همه عناصر و ابعاد و نتايج مثبت و منفى، توأمان و جامع ديده مى‌شود. البته ناگفته نماند «واقع‌بينى» را نبايد با «واقع‌گرايى» همانند انگاشت.

بنابراين براى شناخت انقلاب اسلامى مى‌بايد رويكرد «واقع‌بينانه» را برگزيد تا به‌گونه‌اى مستند و مستدل پديده انقلاب اسلامى ايران بازشناسى شود تا مغرضان نتوانند با رويكردى بدبينانه، از انقلاب تحليل‌هايى نادرست به‌دست دهند.

گفتار سوم: ضرورت انتخاب‌

اينك پس از بيان ضرورت آگاهى و شناخت و از سويى ضرورت واقع‌بينى مستدل و مستند و به دور از خوش‌بينى و بدبينى در شناخت پديده‌هاى اجتماعى- سياسى، به اين نكته مهم‌