برخى از ابعاد چگونگى تجهيز صدام و حمايت از او عبارت است از: نيروى نظامى، تجهيزات نظامى، اطلاعات نظامى، امكانات مالى، تبليغات جهانى و سازمان‌هاى بين‌المللى.

اين تهاجم نظامى گسترده با همكارى ده‌ها كشور و حتى فرستادن نيروى نظامى مزدور به عراق شروع شد؛ چنان‌كه در بين اسراى عراقى، مليت‌هايى همچون سوماليايى، اردنى، مصرى و مراكشينيز وجود داشت. از لحاظ تجهيزات نظامى نيز مدرن‌ترين تسليحات روز دنيا در اختيار صدام قرار گرفت.

صدام در مصاحبه با نشريه ايايتاليايى در سال دوم جنگ مى‌گويد:

جنگ عراق با ايران تنها يك نبرد منطقه‌اى نيست، بلكه امروز عراق به نمايندگى از سوى تمام جهان متمدن با نظام ايران مى‌جنگد و كشورهاى غربى در اين زمينه بايد از ما سپاس‌گزار باشند.[١]

كنت آرتيمرمن، محقق آمريكايى، مى‌نويسد:

ماشين مرگ‌آفرين صدام‌حسين تنها و تنها به يارى شركت‌هاى غربى ساخته شد ... يك آمار سرانگشتى نشان مى‌دهد كه ٤٤٥ شركت غربى در ساختن اين ماشين مرگ و پرسود شركت داشته‌اند كه يك‌سوم آنها شركت‌هاى آلمانى هستند.[٢]

وى پايدارى صدام را مرهون حمايت اروپا به‌ويژه فرانسه مى‌داند:

سازمان‌هاى اطلاعاتى فرانسه در نيمه‌هاى سال ١٩٨٦ ميلادى چنين برآورد مى‌كردند كه اگر فرانسه فقط سه هفته از ارسال سلاح به عراق خوددارى كند، آن كشور شكست خواهد خورد.[٣]

از سويى آمريكا با پيمان «ناتو» و از ديگرسو شوروى با پيمان «ورشو» به تجهيز عراق مى‌پرداختند. طى گزارشى درخصوص كمك‌هاى تسليحاتى شوروى سابق به صدام آمده است:

شوروى در بين سال‌هاى ١٩٨٨- (١٣٦٧- ش) سلاح‌هايى به ارزش تقريبى ٨/ ٨ تا ٢/ ٩ ميليارد دلار شامل ٢٠٠٠ تانك، ٣٠٠ هواپيماى جنگنده، حدود

[١]. روزنامه رسالت، ١/ ٧/ ١٣٦٥، ويژه‌نامه.

[٢]. كنت آر. تيمرمن، سوداگرى مرگ، ص ٧٥٣.

[٣]. همان، ص ٤٥٤.