٦. دوخت لباس درباريان توسط خياطخانه‌هاى فرانسه كه هر لباس مخصوص حدود پانصد ساعت وقت گرفته و در هر يك از اين لباس‌ها بيش از دو كيلو نخ‌هاى ابريشمى به‌كار برده شده است؛

٧. واردكردن گل‌هاى گران‌قيمت از هلند براى تزئين محيط برگزارى‌جشن؛

٨. ساخت ٤ هزار عدد زين اسب توسط شركت‌هاى انگليسى براى اسب‌هاى رژه‌رونده؛

٩. تهيه ٤٠ قاليچه ظريف با تصاوير پادشاهان و رؤساى جمهور دعوت‌شده به جشن؛

١٠. پرداخت‌ميليون ليره استرلينگ به متخصص تزئينات نور انگلستان.

در شرايطى اين هزينه‌هاى نجومى صورت مى‌گرفت كه حتى در تهران امكانات اوليه زندگى مردم فراهم نبود. رژيم پهلوى به فقرا نيز رحم نكرد؛ تا بدانجا كه براى اين جشن‌ها از آنان به‌زور پول‌هايى را دريافت كرد. براى نمونه، در يكى از گزارش‌هاى ساواك آمده است:

از منزلى در سلسبيل كه دو پيره‌زن در آن زندگى مى‌كنند، بهنام‌جشن‌هاى دو هزار و پانصدساله پنجاه تومان گرفته‌اند؛ درصورتى‌كه اين دو پيره زن از كمك بستگان خود [زندگى‌شان را] مى‌گذرانند.[١]

اين در حالى بود كه حتى برخى از مطبوعات غربى به هزينه‌هاى اين جشن اعتراضاتى داشتند. در گزارش خبرنگار روزنامه «ايونينگ هرالد» چنين آمده است:

دربار ايران در كنار خرابه‌هاى تخت‌جمشيد ميلياردها دلار پول ريخته است تا وجود خويش را به رخ بكشد .... شاه ايران روز چهاردهم اكتبر ناهار شاهانه‌اى به مهمانان خود خواهد داد كه تمام مخلفات آن در پاريس تهيه شده است. ناهار با هواپيماى مخصوص به شيراز خواهد آمد و از آنجا با هلى‌كوپتر به تخت‌جمشيد حمل خواهد شد ... من در راه تهران و اصفهان روستاهاى بسيارى را ديدم كه در فقر غوطه‌ور بودند ....[٢]

همچنين اعضاى خانواده پهلوى در غارت ثروت ملت ايران، گوى سبقت را از يكديگر

[١]. سيدحميد روحانى، نهضت امام‌خمينى، ج ٣، ص ٥٤٤.

[٢]. همان، ص ٥٨٨.