اگر شما ايرانى نيرومند نداشته باشيد كه شايسته تضمين امنيت شما و سراسر منطقه باشد و در مواقع ضرورى از امنيت اقيانوس هند حفاظت كند، در آينده چه خواهيد كرد؟ آيا يك ميليون سرباز آمريكايى در منطقه نگه خواهيد داشت و ويتنام ديگرى به وجود خواهيد آورد؟[١]

با شروع رياست جمهورى ريچارد نيكسون در سال ١٩٧٢ م و طرح دكترين مشهور او به نام «دو ستونى»،[٢] ايران با شدت بيشترى حافظ منافع آمريكا در منطقه گرديد. نيكسون در كتابش مى‌نويسد:

از سال ١٩٥٣ تا ١٩٧٩ ميلادى (١٣٥٧- ش) ايران تحت رژيم شاه به‌عنوان ستون اصلى امنيت غرب در منطقه خدمت مى‌كرد. در سال‌هاى دهه ١٩٦٠ كه انگليس از «شرق سوئز» خارج شد، ايالات متحده با بيش از پانصد هزار نيرو در ويتنام نمى‌توانست شكاف به‌وجودآمده را از ميان بردارد. اين شاه بود كه خلأ قدرت را پر كرد. او برنامه گسترده‌اى را براى نوسازى نيروهاى مسلح خود تقبل كرد ... وقتى حكومت شاه در سال ١٩٧٩ ميلادى سقوط كرد، يك خلأ قدرت تازه به‌وجود آورد.[٣]

همچنين آنتونى پارسونز، سفير انگليس در رژيم پهلوى در خاطراتش مى‌نويسد:

با خروج نيروهاى انگليسى از منطقه خليج‌فارس در سال ١٩٧١ و سلب تعهدات انگلستان براى دفاع از اين منطقه، نيكسون تصميم گرفت اين خلأ را با تقويت ايران و سايركشورهاى منطقه پر كند ... در استراتژى جديد دفاعى آمريكا، ايران نيروى اصلى ثبات منطقه خليج‌فارس به شمار مى‌رفت و در خط مقدم دفاع از منافع حياتى غرب در اين منطقه قرار داشت.[٤]

دراين‌باره ژنرال هايزر، معاون نيروهاى نظامى ناتو مى‌نويسد:

[١]. صادق سليمى‌بنى، ارمغان دموكراسى، ص ١١٢.

[٢]. استفاده از ايران و عربستان به‌عنوان ستون‌هاى نظامى و اقتصادى آمريكا در خليج فارس.

[٣]. ريچارد نيكسون، ١٩٩٩ پيروزى بدون جنگ، ص.

[٤]. ويليام سوليوان‌و آنتونى پارسونز، خاطرات دو سفير، ص ٣١٨.