اگر در رژيم پهلوى با ٣٠ ميليون جمعيت حدود يكصد هزار زندانى سياسى در بدترين شرايط داريم در جمهورى اسلامى با ٧٠ ميليون جمعيت آن هنگام كه ليگابو، نماينده حقوق بشر سازمان ملل متحد در سال ١٣٨٢ به ايران آمد، فهرست ٢٥ نفرى از زندانيان سياسى به‌همراه داشت و با آزادى كامل از زندان‌هاى ايران بازديد كرد. گفتنى است اينان در دادگاه‌هاى علنى با داشتن وكيل‌مدافع محاكمه شدند و حتى دفاعيات خود را به صورت كتاب منتشر كردند؛ برخى از همين افراد زندانى كه عليه امنيت ملى كشورمان با حمايت و بودجه بيگانگان توطئه كرده‌اند، در زندان مقاله و كتاب مى‌نويسند و در بيرون از زندان به چاپ مى‌رسانند و براى جلسات سياسى پيام مى‌فرستند؟! حال آنكه در رژيم پهلوى دادگاه علنى و داشتن وكيل مدافع و انتشار دفاعيات يك رؤيا بود.

در خصوص فضاى بسته و استبدادى رژيم پهلوى، فريدون هويدا- برادر اميرعباس هويدا- نماينده رژيم پهلوى در سازمان ملل متحد در خاطرات خود مى‌نويسد:

ساواك سعى خود را به‌كار مى‌گرفت تا محيطى آكنده از ترس به‌وجود آورد و با اين كار چنان جوّ مسمومى بر تمامى جامعه- از صدر تا ذيل- حكم‌فرما كرده بود كه هيچ‌كس واقعاً جرئت نداشت در حضور ديگران سخنى به زبان بياورد؛ تا جايى‌كه اگر دوستانم هم مى‌خواستند مطلبى را با من در ميان بگذارند، معمولًا مرا به گوشه خلوتى در باغچه منزل مى‌بردند و در آنجا با صدايى آهسته حرف خود را مى‌زدند.[١]

تهرانى از شكنجه‌گران معروف رژيم پهلوى در دادگاهش مى‌گويد:

اگر كسى يك كتاب دكتر شريعتى در خانه‌اش پيدا مى‌شد، دستگير مى‌شد ... يك نفر روحانى را به خاطر اعلاميه گوشت يخى در كاشان دستگير كرده بودند كه مى‌خواسته اعلاميه تحريم گوشت يخى را پخش كند. خيلى از زندانيان را فقط به خاطر مطالعه كتاب دستگير كردند. حتى به خاطر قرآن و نهج‌البلاغه، ساواك افراد را دستگير و بازجويى مى‌كرد.[٢]

اسدالله علم در خاطرات خود مى‌گويد:

[١]. فريدون هويدا، سقوط شاه، ص ٩٣.

[٢]. قاسم حسن‌پور، شكنجه‌گران مى‌گويند( اعترافات شكنجه‌گران رژيم پهلوى در دادگاه).