همچنين رژيم پهلوى با به رسميت شناختن رژيم جعلى صهيونيستى و حمايت از جنايات آن، ٧٥ درصد نفت مورد نياز آن رژيم را تأمين مى‌كرد؛ چنان‌كه اسحاق رابين (نخست وزير پيشين رژيم صهيونيستى) پس از پيروزى انقلاب اسلامى چنين گفت:

از دست دادن ايران براى غرب بزرگ‌ترين ضربه پس از جنگ جهانى دوم به شمار مى‌رود ... سقوط ايران به اين معناست كه مقدار زيادى از انبار نفت غرب از دست رفته ....[١]

چكيده سخن اينكه، رژيم پهلوى با وابستگى شديد به غرب حافظ منافع آنان بود؛ چنان‌كه ريچارد نيكسون در كتابش مى‌نويسد:

تا سقوط شاه در سال ١٩٧٩ ميلادى ايالات‌متحده مى‌توانست منافع خود را از طريق ايران و عربستان سعودى حفظ كند.[٢]

بنابراين با پيروزى انقلاب اسلامى، ملت ما داراى حكومتى مستقل شد و ديگر اجازه نداد بيگانگان در امور داخلى ايران دخالت كنند. نوام چامسكى، صاحب‌نظر سياسى آمريكا دراين‌باره مى‌گويد:

ايران تا زمانى از نگاه آمريكا كشورى خوب به‌شمار مى‌رفت كه هرآنچه آمريكا مى‌خواست، انجام مى‌داد. اما در سال ١٩٧٩ ميلادى اين قاعده از سوى ايران زير پا گذاشته شد؛ اقدامى كه از ديد آمريكا بايد مجازات مى‌شد.[٣]

انقلاب اسلامى موجب شد در ساختار حكومتى ايران تحولى عميق پديد آورد و وابستگى ذلت‌آور به استقلال عزت‌بخش بدل گردد و خواسته ملت بزرگ ايران در «نه شرقى، نه غربى، جمهورى اسلامى» تحقق يابد. امروز با استقلال مى‌توانيم منافع ملى ايران را حفظ كنيم. يكى از نمونه‌هاى اين استقلال بى‌شك «فناورى هسته‌اى» كشورمان است.

در عظمت «استقلال» همين بس كه بدانيم بوش، رئيس‌جمهور آمريكا در جمع‌

[١]. هادى نخعى و حسين يكتا، روزشمار جنگ ايران و عراق، ج ١، ص ١١٥.

[٢]. ريچارد نيكسون، فرصت را دريابيم، ص ٢٦٥.

[٣]. روزنامه كيهان، ٤/ ٤/ ١٣٨١، ص ١٤.