به هر روى، اين گروه‌هاى وابسته به بيگانگان نتوانستند به اهداف خود در تجزيه ايران و نابودى انقلاب اسلامى دست يابند. امروز نيز آمريكا درصدد است با تجزيه‌طلبى و اختلافات قومى ديگربار بين ملت ايران اختلاف افكند. براى نمونه، شيمون پرز، معاون نخست‌وزير و رئيس‌جمهور كنونى رژيم صهيونيستى در ١٢ آذر ١٣٨٥ مى‌گويد:

ما بى‌ثبات‌سازى در ايران از طريق توسل به قوميت‌ها را دنبال خواهيم كرد؛ چراكه بهترين طريق براى ما بهره‌بردارى از اختلافات داخلى ايران است كه بايد از طريق يك پروسه تبليغاتى و روانى با تكيه بر شبكه‌هاى فارسى‌زبان پيگيرى شود.[٣]

از اين‌رو گروهك‌هايى تروريستى همانند «حزب دموكراتيك الأهوازيه» (به رهبرى منصور الأهوازيه مقيم انگليس)، «پژاك» و گروهك «عبدالملك ريگى» در خوزستان، كردستان و بلوچستان فعال شده‌اند.

٣. تروريسم‌

حربه «ترور» مسئولان و مردم انقلابى ايران ازجمله راهكارهاى آسيب‌رسانى به انقلاب اسلامى از سوى استكبار جهانى و ايادى داخلى آنها به‌شمار مى‌رود.

بدين‌ترتيب، گروهك‌هايى مانند فرقان، چريك‌هاى فدايى خلق و سازمان مجاهدين خلق (منافقين) با حمايت آمريكا و اروپا افراد مؤثر در انقلاب اسلاميرا به شهادت رساندند. ترورها به ترتيب از اين قرار بود: ترور تيمسار قره‌نى، رئيس ستاد ارتش در سوم ارديبهشت ١٣٥٨ توسط

[١]. مؤسسه مطالعات و پژوهش‌هاى سياسى، كودتاى نوژه، ص ٤٥.

[٢]. كامران غضنفرى، آمريكا و براندازى جمهورى اسلامى ايران، ص ١٦٣.

[٣]. ماهنامه هدايت، تيرماه ١٣٨٦، ش ٧١، ص ٣٨.