در اين نظام فاسد دانشگاهى نه‌تنها ابتذال و رفتارهاى غيرادبى ترويج مى‌شد، بلكه از رفتارهاى ارزشى و اسلامى دانشجويان همانند «حجاب دختران» نيز جلوگيرى به‌عمل مى‌آمد. از سويى با تبليغات و جنگ روانى تلاش مى‌كردند دختران دانشجو از حجاب دست بشويند و از سويى ديگر با تصويب قوانين براى جوانان مؤمن محدوديت و ممنوعيت ايجاد كردند.

براى نمونه، رياست سازمان اطلاعات و امنيت كشور (ساواك) در پاسخ به درخواست شهربانى در سال ١٣٥٥ ش براى جلوگيرى از ورود دختران چادرى به دانشگاه چنين پيشنهاد مى‌كند:

با مسخره كردن اين دخترها و هو كردن كلاغ سياه و نظير آن، كارى كنند كه نتوانند با چادر بيايند يا چادر را از سر بردارند.[٢]

در بسيارى از دانشگاه‌ها همانند دانشگاه شيراز به صورت رسمى ورود دختران باحجاب به دانشگاه ممنوع شد و وزير آموزش و پرورش نيز در سال ١٣٥٢ طى بخشنامه‌اى دستور ممنوعيت پوشيدن «چادر» براى دختران دبيرستانى را صادر نمود.[٣] مسئولان كانون پرورش فكرى كودكان و نوجوانان تصميم گرفتند دخترانى را كه با روسرى به كتابخانه‌هاى كانون‌

[١]. محمدحسن طباطبايى، نفوذ فراماسونرى در مديريت نهادهاى فرهنگى دهه ١٣٤٠، ص ١٣٧.

[٢]. عليرضا زهيرى، عصر پهلوى به روايت اسناد، ص ٢٨٤ و ٢٨٥.

[٣]. روح‌الله حسينيان، چهارده‌سال رقابت ايدئولوژيك شيعه در ايران(-)، ص ٨٧٧.