برگزارى «جشن هنر شيراز» به رياست فرح پهلوى، در خيابان فردوسى شيراز برنامه آميزش جنسى زن و مرد را در ماه رمضان ١٣٥٦ به صورت زنده و در ملأ عام اجرا كردند كه با اعتراض كسانى چون آيت‌الله دستغيب و آيت‌الله بهاءالدين محلاتى روبه‌رو شد.[١]

«جشن هنر شيراز» كه به تعبير فرح به‌منظور بزرگداشت هنرو هنرمند ايرانى و شناساندن هنر قديم و جديد ايران به ايرانيان و خارجيان و همچنين براى پاسداشت هنرمندان خارجى و نماياندن‌شيوه كار آنان به ايرانيان طراحى و اجرا مى‌شد،[٢] چيزى جز ابتذال و صحنه‌هاى مستهجن نبود؛ چنان‌كه حتى آنتونى پارسونز، سفير انگليس در دوران پهلوى در كتابش مى‌نويسد:

من به خاطر دارم كه اين موضوع‌]/ جشن هنر شيراز [را با شاه در ميان گذاشتم و به او گفتم اگر چنين نمايشى بهطور مثال در شهر «وينچستر» انگلستان اجرا مى‌شد، كارگردان و هنرپيشگان آن جان سالم به در نمى‌بردند. شاه مدتى خنديد و چيزى نگفت.[٣]

در همين جشن كه مهم‌ترين رويداد هنرى و فرهنگى رژيم پهلوى به‌شمار مى‌رفت، نمايش‌هايى از سوى كشورهاى غربى در حضور فرح پهلوى به اجرا درآمد كه بازيگران به‌صورتى كاملًا عريان به صحنه رفتند. زمانى‌كه يكى از خبرنگاران از خانم اسكوبار، تهيه‌كننده اين نمايشپرسيد: آيا شما حاضر هستيد در كشور خودتان عريان به صحنه برويد، او در پاسخ گفت:

من در كشورم به‌عنوان يك زن نامدار و يك چهره شاخص فرهنگى و هنرى مطرح هستم و عريان شدن من در برابر هم‌وطنانم كار مناسبى نيست.[٤]

جالب اينكه فرح پهلوى در سال‌هاى پس از فرار از ايران نيز از جشن‌هاى مبتذل شيراز دفاع نمود و اظهار داشت:

[١]. بنگريد به: مركز بررسى اسناد تاريخيوزارت اطلاعات، ياران امام به روايت اسناد ساواك( شهيدآيت‌الله دستغيب).

[٢]. مركز بررسى اسناد تاريخى وزارت اطلاعات، جشن هنر شيراز به روايت اسناد ساواك، ص ٢٩.

[٣]. آنتونى پارسونز، غرور و سقوط، ص ٤٨.

[٤]. روزنامه كيهان، ١٢/ ١٠/ ١٣٨٣، ص ٨.