اگر قدرت نظامى و دفاعى ايران بسيار بالا نبود، اين كشور در سال‌هاى اخير بارها مورد حمله دشمنانش قرار مى‌گرفت. ايران از جمله ١٠ كشور اول جهان از نظر قدرت و تاكتيك نظامى است. اكنون همه كارشناسان نظامى به اين واقعيت اعتراف دارند كه ارتش ايران در ميان كشورهايى مانند آمريكا، روسيه، چين و ژاپن يك نيروى بسيار مجهز و قوى است.[١]

در همين راستا، براى روشن شدن سستى غرب در مواجهه نظامى عليه ايران و اقتدار روزافزون و توانمندى و بازدارندگى دفاعى كشورمان، به بخشى از گزارش مؤسسه آمريكايى «اينتر پرايز»[٢] درباره ظرفيت‌هاى بالقوه و بالفعل جمهورى اسلامى اشاره مى‌كنيم:

اگرچه در رويكرد نظامى‌گرايانه آمريكا، جمهورى اسلامى ايران يك هدف كانونى و راهبردى به حساب مى‌آيد، اما شكل‌گيرييك پايگاه مردمى، پيش‌نياز آمريكا براى هر نوع اقدام فراگير عليه ايران است و تا زمانى كه آسيب‌هاى داخلى در امتداد تهديد بيرونى قرار نگيرد، عمليات نظامى عليه يك كشور، كارساز نخواهد بود. تأملى بر اوضاع داخلى و محيط امنيتى ايران نشان مى‌دهد مؤلفه‌هاى امنيتى اين رژيم در بخش حكومتى، وحدت و انسجام ملى و محيط بين‌المللى، به‌شدت بازسازى و تقويت شده است و ديگر نمى‌توان با كشورى كه از حيث وسعت سرزمين، كميت جمعيت، كيفيت نيروى انسانى، منابع طبيعى سرشار و موقعيت جغرافيايى ممتاز در منطقه خاورميانه به قدرتى برتر تبديل شده، يورش نظامى برد. ايرانى‌ها در فعاليت‌هاى چريكى و به راه انداختن جنگ‌هاى نامتقارن مهارت زيادى دارند و به‌سختى پاسخ حملات ما را مى‌دهند. آنها اگر مى‌خواستند، مى‌توانستند در عراق جنگ بزرگى عليه ما راه بيندازند كه مى‌توانست بسيار وحشتناك باشد. بنابراين پيش از آنكه تصوير روشن‌تر اطلاعاتى درباره برنامه هسته‌اى ايران داشته باشيم و گزينه‌هاى ديگر، يعنى گزينه‌هاى ديپلماتيك و مسير چندجانبه ديپلماسى را پيموده باشيم، نبايد به فكر تهاجم نظامى- ولو به صورت گزينشى- به كشورى باشيم كه اولًا هيچ تضمينى در عدم‌گسترش اين بحران به خارج مرزهاى ايران وجود ندارد و ثانياً پايان اين جنگ معلوم نيست كه در دستان ما باشد. بايد از پيروزى قاطع نظامى در هر جنگى مطمئن بود و آنگاه پاى در ميدان معركه گذاشت.

[١]. روزنامه كيهان، ٩/ ٧/ ١٣٨٥، ص ٢.

[٢]. اين مؤسسه مركز تجمع استراتژيست‌هاى آمريكايى است كه اركان راهبردى دولت آمريكا را ترسيم و تدوين مى‌كند.