از سويى ديگر، چهارصد شركت غربى كه تقريباً نيمى از آنها آلمانى بودند، صدام را به سلاح‌هاى مرگبار شيميايى مجهز كردند كه از بزرگ‌ترين جنايات اين كشورها به‌شمار مى‌رود. البته در اين ميان نمى‌توان حمايت‌هاى وسيع رژيم صهيونيستى را نيز ناديده انگاشت.

در عرصه اطلاعات نظامى، آمريكا و متحدانش با بهره‌گيرى از هواپيماهاى جاسوسى و اطلاعاتى «آواكس» كه از پايگاه‌هاى عربستان پرواز مى‌كرد، اطلاعات نظامى لازم را در اختيار عراق قرار مى‌دادند.[٢] راديو آمريكا به نقل از «نيويورك تايمز» در سال ١٣٦٩ اعلام كرد:

مقامات كنونى و پيشين دولت آمريكا مى‌گويند: سيا، سازمان مركزى اطلاعات آمريكا در دوره جنگ، اطلاعات گران‌بهايى را درباره عمليات نظامى ايران در اختيار عراق گذاشت.[٣]

به‌جز نيرو، تجهيزات و اطلاعات نظامى، كشورهاى عربى و غربيكمك‌هاى مالى بسيارى نيز در اختيار صدام نهادند. ابوغزاله، معاون سابق رئيس‌جمهورى و وزير دفاع مصر به راديو كويت گفت:

همه مى‌دانند كه تنها كويت و عربستان بيش از ٦٠ ميليارد دلار به عراق كمك كرده‌اند.[٤]

افزون بر اين، سازمان‌هاى بين‌المللى به‌ويژه شوراى امنيت سازمان ملل متحد با نُه بيانيه و قطعنامه به حمايت از عراق مى‌پرداختند.

خاوير پرز دكوئيار، دبيركل سازمان ملل متحد در دوران جنگ تحميلى، طى مصاحبه‌اى در شهريور ١٣٨٥ مى‌گويد:

در شوراى امنيت تمايل زيادى براى پايان يافتن جنگ در سال‌هاى اول آن نبود و

[١]. مجله سياست دفاعى، تابستان و پاييز ١٣٧٥.

[٢]. بنگريد به: وفيق السامرائى، ويرانى دروازه شرقى.

[٣]. محسن صفرى، ما اعتراف مى‌كنيم، ص ٦١.

[٤]. روزنامه كيهان، ٧/ ١٢/ ١٣٦٩.