ديگر فرماندهان نيروهاى مسلح در سال‌هاى پس از انقلاب اسلامى مقايسه كنيم تا اين تحول عظيم در فرماندهى نيروهاى نظامى ايران را نيك دريابيم؛ ضمن آنكه امروز هيچ افسر و مستشار بيگانه نيز در نيروهاى مسلح كشور وجود ندارد.

ج) تجهيزات و دانش نظامى در ساختار نظامى- امنيتى‌

تجهيزات و دانش نظامى، شاخص ديگرى است كه با بررسى تغييرات آن، دستاورد انقلاب اسلامى گوياتر مى‌شود.

نيروهاى مسلح ايران در دوران پهلوى توانمندى داخلى درخور توجهى نداشتند و كاملًا وابسته به تجهيزات غربى بودند. در راستاى حفظ منافع غرب در منطقه، بخش عمده‌اى ازدرآمدهاى دولت به بخش نظامى اختصاص مى‌يافت؛ آن‌گونه كه در سال ١٣٥٣ تنها ٣٢ درصد بودجه كل كشور به مخارج نظامى اختصاص يافته بود[١] تا تجهيزات مختلفى- آن هم به چند برابر قيمت- از اروپا و آمريكا وارد ايران شود. براى مثال، دو نمونه را ذكرمى‌كنيم:

در يك فاصله زمانى بيست‌ساله (١٩٧١- ١٩٥٠ م) همه خريد تسليحاتى ايران از آمريكا به يك ميليارد دلار هم نرسيد، اما بين سال‌هاى ١٩٧١ تا ١٩٧٨ م، يعنى فقط در مدت ٨ سال آخر سلطنت شاه، ميزان خريد سلاح ايران از آمريكا به رقم نجومى ١٩ ميليارد دلار بالغ شد.[٢]

جريان استحاله نفت به اسلحه، سرعت فوق‌العاده‌اى پيدا كرده بود و در اواخر سال ١٩٧٤ ميلادى پنتاگون تقريباً نيمى از كل صادرات اسلحه جهانى خود را به ايران فروخته بود ... مخارج نظامى ايران در سال ١٩٧٦- ميلادى در حدود ده ميليارد و چهارصد و پنج ميليون دلار تخمين زده شده بود كه تقريباً يك‌سوم توليد ناخالص ملى ايران و كمى بيشتر از بودجه دفاعى بريتانيا (٩٩٧٤ ميليون دلار) است كه توليد ناخالص ملى آن پنج برابر ايران است ... در اين دوران تقريباً همه كمپانى‌هاى اسلحه‌سازى به شاه‌

[١]. جمعى از نويسندگان، انقلاب اسلامى و چرايى و چگونگى رخداد آن، ص ١٠٣.

[٢]. روزنامه كيهان، ٢١/ ١١/ ١٣٨٠، ص ٥.