امام سجاد در آيينه شعر فارسى - نقوى، محمد باقر - الصفحة ٩٤ - عبدالجواد جودى خراسانى
صحن نو در اطاقى مجاور با مقبره مرحوم شيخ بهايى به خاك سپرده شد.[١] او نيز خطبه امام سجاد (ع) در شام را چنين به نظم درآورده است:
|
اى اهل شام مظهر لطف خدا منم |
مقصود ز آفرينش ارض و سما منم |
|
|
پوشيدهنيست نزد من اسرار كاينات |
زيرا كه محرم حرم كبريا منم |
|
|
مسجودكاينات بود خاك كوى من |
زينتفزاىكعبه، صفاى صفا[٢] منم |
|
|
زمزم[٣] ز فيضمقدم من يافت آبرو |
مهر منير مكّه امير مِنا[٤] منم |
|
|
بر جمله اوليا منم امروز جانشين |
وارث به علم يك به يك انبيا منم |
|
|
آن آدمى كه دميدم اندر تمام عمر |
از ابتدا گريسته تا انتها منم |
|
|
بر كشتيى كه نوحدر او نوحهگر نشست |
اى قوم بدگهر به خدا ناخدا منم |
|
|
آن موسيى كه سينه به سينا ز غم دريد |
از داستان واقعهى كربلا منم |
|
|
آن يوسفى كه گشت به زندان غم اسير |
بىغمگسار و بىكس و بىآشنا منم |
|
|
با اين همه حكايت دارم يكى سوال |
راضى به يك جواب، كنون از شما منم |
|
|
بر اين محمّدى كه مؤذن دهد اذان |
اى شاميان نبيره، يزيد است يا منم؟ |
|
|
گوييد اگر يزيد بود، اين بود دروغ |
گوييداگرمنمز چه در اين جفا منم |
|
|
پرسيداگركههست مرا باب تاجدار |
درّ يتيم خامس آل عبا منم |
|
|
پرسيد گر ز نام من اى قوم كينهجو |
بىكس منم، غريب منم، مبتلا منم |
|
|
بيمار و داغديده و بىيار و بىمعين |
زين العباد بىكس و بىآشنا منم |
|
|
آن بىمعينكهديده سربابخويش را |
از تن جدا ز خنجر شمر دغا منم |
|
[١] - دانشنامهى شعر عاشورايى انقلاب حسينى در شعر شاعران عرب و عجم، محمد زاده، مرضيه، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامى، سازمان چاپ و انتشارات، تهران، ١٣٨٦، جلد ٢، ص ٩٣٦.
[٢] - صفا: منظور كوه مقدسى است كه حاجيان در جوار كعبهى معظمه بين آن و مروه سعى مىكنند( با شتاب راه مىروند و اذكار و اورادى مىخوانند).
[٣] - زمزم: چاهى است در كنار كعبه كه حاجيان براى تبرّك از آب آن استفاده مىكنند.
[٤] - منى: محلى است در خارج مكّه كه حاجيان در آن جا مىمانند و روز عيد قربان، قربانى مىكنند و رمىّ جمرات مىنمايند.