امام سجاد در آيينه شعر فارسى - نقوى، محمد باقر - الصفحة ١٨٥ - مرتضى اشترى اصفهانى

آه از آن دم كه در بزم يزيد نابكار

گشت افزون شدّت آلام زين العابدين‌

عمه‌اش زينب گريبان صبورى چاك زد

چون‌بديد از كف‌برفت‌آرام زين العابدين‌

هيچ ايامى نشد آن گونه پر درد و ملال‌

وا اسف در شام چون ايام زين العابدين‌

شكر ايزد اشترى كز نظم شيواى درى‌

چامه‌اى‌موزون‌شد از الهام‌زين العابدين‌[١]

دوش‌ماهم از در آمد در بر من‌بى نقاب‌

پاى‌تاسر بوسه‌ها كردم‌نثارش بى حساب‌

هى‌به‌خود گفتم‌در آن حال مسرّت آفرين‌

كين‌به‌بيدارى بوديا آنكه مى بينم به خواب‌

گرچه پير و ناتوان بودم ز هجرانش ولى‌

يافتم در خويشتن از وصل او شور شباب‌

چون‌به‌مشكويم قدم بنهاد هر دم مى رسد

بر مشام جان مشتاقم شميم مشك ناب‌

لحظه‌اى‌خوش بود آندم كان نگار نازنين‌

كرد برمن ازسر شفقت‌به‌خوشروئى خطاب‌

خيز و بركف‌خامه‌و دفتر بگير و كن رقم‌

در مديح باب عرفان معنى امّ الكتاب‌

زينت زهّاد زين العابدين آن كو بود

حبّ او معناى ايمان بغض او عين عذاب‌

سرور پرهيزكاران پايمرد راه حق‌

درّ درياى عبادت گوهر بحر ثواوب‌

صاحب علم لدّنى واقف اسرار حق‌

كز صحيفه‌گنج‌عرفان را از او شد فتح باب‌

قلزم‌بذل‌و سخا وجود و بخشش‌آنكه هست‌

گنبد گردون بر بحر عطايش چون حباب‌

ذرّه اى از مهر او بر هر دلى شد جايگير

جاى دارد كسب نور از آن نمايد آفتاب‌